Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Μια κριτική ανάγνωση της "μετάβασης στο εθνικό νόμισμα" του Κώστα Λαπαβίτσα (και συνεργατών) Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, 18.02.2017

Μια κριτική ανάγνωση της "μετάβασης στο εθνικό νόμισμα" του Κώστα Λαπαβίτσα (και συνεργατών)
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, 18.02.2017
==========================================
Το κείμενο του Κώστα Λαπαβίτσα για τη "μετάβαση στο εθνικό νόμισμα", είναι σοβαρό και αξίζει να διαβαστεί με προσοχή και να αποτελέσει τη βάση σχετικού προβληματισμού και συζήτησης γύρω από αυτό.
       Τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι η απλότητα της ανάλυσης ενός πράγματι πολύ δύσκολου εγχειρήματος, καθώς και  η κατά το δυνατόν σαφής περιγραφή των διαδοχικών σταδίων, που αυτή προβλέπεται να περιλάβει. Ακόμη, αναφέρονται με αρκετά πειστικό τρόπο οι λόγοι, για τους οποίους η Ελλάδα δεν έχει άλλη δυνατότητα, αν θέλει να σωθεί, από το αδιέξοδο των τελευταίων επτά ετών, και από την κόλαση που την αναμένει στο μέλλον.
       Πιστεύω, λοιπόν, ότι θα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση γύρω από την πρόταση αυτή του κ. Λαπαβίτσα, για βελτιώσεις, συμπληρώσεις και προσθήκες, και κάνω την αρχή.

Ι. Γενικές παρατηρήσεις
    Η αίσθησή μου είναι, ότι η ανάλυση δεν είναι αρκετά πειστική, για όσους έχουν τρομοκρατηθεί από τα ΜΜΕ, που χωρίς να εξηγούν τους λόγους, ή με μια πολύ επιδερμική εξήγηση των καταστροφών που δήθεν μας αναμένουν με τη δραχμή, έχουν  ωστόσο κατορθώσει να πείσουν ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού (που βέβαια πρόσφατα φαίνεται να μεταστρέφεται). Το κεντρικό σημείο των αντιρρήσεών τους, εναντίον του εθνικού μας νομίσματος,  είναι ότι "θα είμαστε με τη δραχμή, πολύ χειρότερα από ότι  με το ευρώ". Πιστεύω, λοιπόν, ότι το πολύ βασικό αυτό σημείο πρέπει να διασκεδαστεί αποδεικνύοντας (και δεν είναι δύσκολο) ότι παραμένοντας στο ευρώ δεν υπάρχει απολύτως καμία προοπτική βελτίωσης της κατάστασης. Αντιθέτως, (και τα  στατιστικά δεδομένα είναι συντριπτικά-βλ. και τις δύο πρόσφατες εκθέσεις του ΔΝΤ) πηγαίνουμε, και θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο για γενιές και γενιές.
Ακόμη, στο ανά χείρας κείμενο δεν τονίζονται, κατά τη γνώμη μου αρκετά, τα πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα, που εξασφαλίζει το εθνικό νόμισμα και που κάνει φαιδρό το επιχείρημα των αντιφρονούντων "τι ευρώ, τι δραχμή".
Ένα άλλο ζήτημα πολύ βασικό είναι αυτό που σχετίζεται με το εύλογο ερώτημα: "με ποιά κυβέρνηση, θα γίνουν όλα αυτά";;;; Και στο σημείο αυτό, ίσως, θα έπρεπε να επιστρατευθεί μια ανορθόδοξη (και, σαφέστατα όχι αναγκαστικά επιτυχής) λύση, προς μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, με τεχνοκράτες, άφθαρτα κατά το δυνατόν άτομα, κάποια μορφή εθνοσυνέλευσης. Γιατί, διαφορετικά, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα συμβεί κάποτε, αλλά κινδυνεύει να βρει μια Ελλάδα ολοκληρωτικά ξεπουλημένη σε ξένους.

ΙΙ. Ως μερικότερα ζητήματα θα ανέφερα, επιλεκτικά, τα ακόλουθα:
*Να προσδιοριστεί το πως, και κυρίως το πότε θα επαναρχίσει η εξυπηρέτηση του χρέους. Παρότι, δύσκολο, θα υποστήριζα ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί η αποπληρωμή του σε βάθος χρόνου, αφού δηλαδή ανακτήσει η οικονομία τα όσα έχασε, και αυτή να γίνει σε δραχμές (αναγκαστικά, θα πάμε στα διεθνή δικαστήρια, που εκδίδουν αποφάσεις μετά την πάροδο ετών, μέσα στα οποία θα ανασυγκροτηθεί η οικονομία). Φυσικά, από το χρέος αυτό θα αφαιρέσουμε το επαχθές και απεχθές περιεχόμενό του.
*Το σχέδιο δεν λέει  τίποτε (ή τουλάχιστον τίποτε ξεκάθαρο) για το τι θα γίνουν οι καταθέσεις των ιδιωτών. Φρονώ, ότι είναι απαραίτητο να διασφαλιστούν, ως έχουν, δηλαδή σε ευρώ και να θεωρηθούν ως συνάλλαγμα. Και μόνον όταν η δραχμή εξισορροπηθεί, να αντιμετωπιστεί η μετατροπή τους. Είναι ένα σημείο ευαίσθητο, που αν δεν αντιμετωπιστεί με προσοχή, θα περιορίσει το ρυθμό αύξησης των οπαδών της δραχμής.
*Ο πληθωρισμός δεν θα είναι μόνο 10%, και δεν μπορώ να πω πόσο θα είναι. Ωστόσο, αυτό το 10%, που προφανώς αποβλέπει στο να καθησυχάσει τους έντρομους συμπατριώτες μας, φοβάμαι  ότι θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Θα πρόσθετα στο σημείο αυτό, πρώτον ότι η τόσο υψηλή ανεργία αποτελεί ισχυρό μέσο απορρόφησης του πληθωρισμού (εκτός του θετικού εξωτερικού ισοζυγίου) και δεύτερον ότι θα ήταν αποτελεσματική, προς αυτή την κατεύθυνση, η επιβολή δασμών στις εισαγωγές και επιδοτήσεων στις εξαγωγές  που να ισούνται/ να εξουδετερώνουν την υποτίμηση.
*Και πάλι σχετικά με υποτίμηση και πληθωρισμό, πιστεύω ότι επιβάλλεται να υπογραμμιστεί ότι η διάρκειά τους θα εξαρτηθεί από τις δικές μας και μόνο προσπάθειες. Όταν, δηλαδή, αρχίσει η προσφορά αγαθών και υπηρεσιών να ανταποκρίνεται αρκετά γρήγορα  στην αυξημένη/πληθωριστική ζήτηση, το πρόβλημα θα έχει τεθεί υπό έλεγχο. Φυσικά, η αυξημένη ζήτηση πρέπει να διοχετεύεται προς την εσωτερική παραγωγή, περιορίζοντας  σταδιακά τον αρχικό βαθμό αυτάρκειας.
*Περισσότερο από τους πρώτους δύσκολους μήνες (που δεν θα είναι μόνο, φευ, 6 αλλά 12-18-τόσο θα χρειαστεί η ανάκαμψη της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας) θα είναι δύσκολες οι πρώτες εβδομάδες. Γι αυτές, και για να απομακρυνθεί ο κίνδυνος του χάους, θα χρειαστεί ένα λεπτομερές πρόγραμμα με τεχνικές προδιαγραφές.
*Δεν θα συμφωνούσα με την υποβάθμιση της ανάγκης ενίσχυσης της οικοδομικής δραστηριότητας, η οποία, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα είναι σε θέση να κινητοποιήσει ένα μεγάλο αριθμό συμπληρωματικών βιοτεχνιών/βιομηχανιών, καθώς και να απασχολήσει μεγάλο αριθμό εργαζομένων. Οπωσδήποτε, πρωταρχικής σημασίας θα είναι η ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής, με επαναφορά όλων εκείνων των παραδοσιακών προϊόντων που απενεργοποιήθηκαν από την ΚΑΠ, ώστε να καλυφθούν, όσο γίνεται  γρηγορότερα και πληρέστερα, οι διατροφικές ανάγκες του πληθυσμού.
*Εξυπακούεται και συμφωνώ απολύτως ότι η αρχή θα γίνει με καλά επιλεγμένες δημόσιες επενδύσεις, που θα δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα για την ενθάρρυνση της διενέργειας ιδιωτικών επενδύσεων.
*Όσες, από τις περιπτώσεις ξεπουλήματος ελληνικού πλούτου, και κυρίως επιχειρήσεων κοινής ωφελείας (νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, τρένα κλπ) δεν έχουν οριστικοποιηθεί, θα διακοπεί η  συνέχιση συναλλαγής, και για όσες έχουν ήδη περάσει σε ξένα χέρια, θα έπρεπε να γίνει προσπάθεια επανεξέτασης της περίπτωσής τους, από νομικούς περιωπής.

*Για όλα τα παραπάνω, το κλειδί της επιτυχίας αυτής της πολύ δύσκολης μετάβασης, θα είναι η στήριξή της από το λαό. Και όσο μπορώ να κρίνω μια τόσο δύσκολη επιχείρηση, αυτή η στήριξη πρέπει να είναι ανεξάρτητη, εντελώς, από πολιτικά κόμματα. Πρέπει να είναι, καθαρά, ελληνική υπόθεση, δηλαδή όλων των Ελλήνων.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΝΟΜΙΣΜΑ: ΜΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 14.02.2017

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΝΟΜΙΣΜΑ: ΜΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                           14.02.2017
==========================================================
Το περιεχόμενο των δύο πρόσφατων  εκθέσεων του  ΔΝΤ, δηλαδή αυτής  που κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά και της εμπιστευτικής[1],  αποκλείει οποιασδήποτε μορφής  αισιοδοξία, για την τύχη της Ελλάδας, αφού τα  οδυνηρά  και χωρίς περιστροφές  συμπεράσματά τους   προειδοποιούν ότι "η Ελλάδα οδηγείται σε κατάρρευση", και ακόμη ότι "έστω και αν η Ελλάδα εφαρμόσει και νέες επώδυνες μεταρρυθμίσεις το χρέος δεν θα καταστεί βιώσιμο".  Η ανάλυση του ΔΝΤ, σχετικά με τα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή, σχετικά με το ποιοί  ευθύνονται για αυτήν, αλλά και σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει εφεξής για να σωθούμε, είναι ασαφής και πλήρης εσωτερικών αντιφάσεων. Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ  επιθυμεί, διακαώς, να μην είναι παρόν στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος, τώρα που αποδείχθηκε περίτρανα πια ότι το σύνολο των μέτρων δικής του έμπνευσης,  που ήδη εφαρμόστηκαν πειθήνια από τις κυβερνήσεις των 7 τελευταίων ετών, έφεραν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα των αναμενόμενων.  Το χρέος εξακολουθεί να αναρριχάται σε  απρόσιτα ύψη (προβλέπεται από το ΔΝΤ τριπλασιασμός του, στις προσεχείς δεκαετίες, ως ποσοστό στο τότε ΑΕΠ). Κατανάλωση, αποταμίευση και επένδυση κυριολεκτικά καταποντίζονται. Οι νέοι, κυρίως οι μορφωμένοι, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ανέρχονται ήδη σε 426.000. Οι επιχειρήσεις εξαφανίζονται  σε καθημερινή βάση  κατά δεκάδες.  Η οικοδομική δραστηριότητα και οι σχετικές συναλλαγές βρίσκονται από καιρό σε διαρκή χειμερία νάρκη. Η ανεργία που εξακολουθεί  να ανέρχεται, ξεγελάει, ωστόσο, όσους αναζητούν ψευδείς ενδείξεις αισιοδοξίας, πρώτον εξαιτίας της αθρόας μετανάστευσης των νέων μας, που περιορίζει τον ενεργό πληθυσμό, και δεύτερον εξαιτίας αυτών που εκλαμβάνονται ως "απασχολούμενοι", με μηνιαία αμοιβή  100-300Ε.
            ΔΝΤ και Commission δίνουν την απατηλή εντύπωση έντονων διαφωνιών αναμεταξύ τους, για το πως θα "εξακολουθήσουν να σώζουν την Ελλάδα", με αποτέλεσμα να επινοούν μέτρα άγνωστης θεωρητικής πατρότητας, όπως λ.χ. "προληπτικά μέτρα λιτότητας", όπως "μειώσεις φόρων με παράλληλη μείωση του αφορολόγητου ορίου", όπως "διαχρονικά περιφερόμενος κόφτης" και πολλά ανάλογα. 
            Οι Βρυξέλλες, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, επιδεικνύουν αισιοδοξία προς τα έξω. Μεταξύ άλλων, αναμένουν ρυθμούς ανάπτυξης, για την ετοιμοθάνατη Ελλάδα, τόσο φαντασμαγορικούς, ώστε να ξεπερνούν και τα 2.5% (φροντίζοντας, βέβαια, να τονίσουν ότι αυτά τα "θαύματα" απαιτούν κάποιες προϋποθέσεις). Ακόμη, οι Βρυξέλλες, αρνούνται κατηγορηματικά να δεχθούν το χαρακτηρισμό του ΔΝΤ, για το ελληνικό χρέος, ως  "εξαιρετικά μη βιώσιμου", διότι απλώς  η Ευρώπη το "θέλει" και το "επιβάλλει" ως βιώσιμο!
            Αυτήν την αδιέξοδη, από καιρό, κατάσταση που ωστόσο επιδεινώνεται σημαντικά μετά το πέρας της  κάθε   "αξιολόγησης", αρνείται πεισματικά, θα πρόσθετα και εθελοτυφλικά,  να την αποδεχθεί ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του τόπου μας. Αντιθέτως, αναμένει επί 7 χρόνια με υπομονή και εμμονή βελτιώσεις από  το πουθενά (αφού όλες μα όλες οι βασικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις φέρουν τις υπογραφές Ελλήνων πολιτικών). Η εκάστοτε κυβέρνηση, λοιπόν, αποθέτει τις ελπίδες της  στην έλευση θαυμάτων, καθώς επιδίδεται στις  ατελεύτητες  και χωρίς προοπτική διαπραγματεύσεις. Η μοναδική συμβολή αυτών των αξιολογήσεων είναι ίσως η εκχώρηση κάποιων  ελευθεριών, προς τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, ώστε να μπορούν να επιλέγουν τον τρόπο της ευθανασίας   των διαδοχικών κοινωνικό-επαγγελματικών κατηγοριών,  όταν έρχεται η σειρά τους.
            Σε ότι αφορά στην αξιωματική αντιπολίτευση, η αισιοδοξία της στηρίζεται σε  δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι,  φυσικά, ο ενθουσιασμός της  αναμονής για  την εξουσία, που συγκαλύπτει την πραγματικότητα με λαμπερή χρυσόσκονη.  Και ο δεύτερος αναφέρεται στην εφευρετική επινόηση μέτρων, υφεσιακών πάντοτε, των οποίων η εφαρμογή δεν έχει εξαντληθεί, και  συνεπώς διαθέτουν ακόμη περιθώρια εντατικοποίησης.  Τα σωτήρια, λοιπόν, μέτρα που προτείνονται είναι ο περιορισμός του φορολογικού βάρους (που χωρίς αμφιβολία είναι, όχι απλά υπερβολικός, αλλά και αναποτελεσματικός) σε συνδυασμό με τον  περιορισμό των δημοσίων δαπανών, που αναμένεται να υποκαταστήσει τα, έτσι, απολεσθέντα δημόσια έσοδα.   Πρόκειται, δηλαδή,   για μετωπική επίθεση  εναντίον της  τελευταίας κοινωνικό-επαγγελματικής κατηγορίας,  αυτής των δημοσίων υπαλλήλων,  της οποίας τα μέχρι τώρα χτυπήματα απλώς την ακρωτηρίασαν, χωρίς και να την αποτελειώσουν. Τα αποτελέσματα αυτής της "σωτηρίας" θα είναι η επιπλέον αναρρίχηση της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, οι ελλείψεις σε νοσοκομεία, (που θα ολοκληρώσουν τις ήδη υπάρχουσες) σε γάζες, βασικά φάρμακα, κρεβάτια εντατικής θεραπείας και ιατρικό προσωπικό, καθώς και η εντατικοποίηση των ελλείψεων σε διδακτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων, σε ερευνητικά κονδύλια (είμαστε ήδη στον πάτο), κ.ο.κ. Αλλά, βέβαια,  σε ότι αφορά το μέτρο  μείωσης των φόρων, όταν η ΝΔ θα έρθει στην εξουσία, θα έχει ήδη αποφασιστεί και βεβαιότατα θα παραμείνει σε ισχύ το άθλιο μέτρο της μείωσης του αφορολόγητου  ορίου στα 5.000-6.000Ε  εισόδημα το χρόνο. Για τι είδους λοιπόν  μείωση φόρων θα πρόκειται;
            Η πιο τραγική, ωστόσο, πλευρά της ελληνικής πορείας προς την εξαθλίωση είναι η εφαρμογή ενός προγράμματος που εν γνώσει όλων μας είναι αδιέξοδο και φονικό.  Η αδιανόητη και η, παντελώς, εξευτελιστική μας κατάσταση έγκειται στο αναμφισβήτητο πια γεγονός ότι το πρόγραμμα που μας δόθηκε είναι  παντελώς  εσφαλμένο, κατά γενική πια ομολογία και αναγνώριση[2]. Αλλά, ωστόσο, αυτοί που διοικούν αυτόν  τον άμοιρο τόπο, πέρα από κάθε λογική, συνεχίζουν να εφαρμόζουν το ένα μετά το άλλο τα υφεσιακά  αυτά  μέτρα, αν και αποκλείεται να μη γνωρίζουν, ότι έτσι καταδικάζουν την Ελλάδα σε εξαφάνιση για πολλές-πολλές δεκαετίες. Ομιλούν  με άνεση για τη δήθεν ανάγκη εφαρμογής αυτών των άθλιων "μεταρρυθμίσεων", που έχουν μετατρέψει μια ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα σε τριτοκοσμική. Συστήνονται χωρίς δισταγμό ως "οικονομολόγοι", αγνοώντας  ωστόσο, (ηθελημένα;;;) όλα τα πρόσφατα και πολυάριθμα βιβλία και άρθρα  που γράφονται για την Ελλάδα, από νομπελίστες και σοβαρούς  Έλληνες και ξένους οικονομολόγους, και  που αναλύουν με απολύτως πειστικά μέσα το ανίερο αυτό ελληνικό πρόγραμμα. Αρνούνται να κατανοήσουν ακόμη  και το περιεχόμενο των εκθέσεων του ΔΝΤ (και όχι μόνο), που έμμεσα φωνάζει ¨"σταματήστε λοιπόν",  SOS, γιατί οδηγείτε τη χώρα σας στην άβυσσο.
            Πως εξηγείται αυτή η τόσο θλιβερή αυτή συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτικών; Εμπιστεύονται, άραγε,  βελτιώσεις, που όμως κινούνται μονίμως στο χώρο της φαντασίας ή που είναι τόσο οριακές ώστε να είναι ανίκανες να επηρεάσουν την, σε βάθος,   κατεστραμμένη οικονομία μας; Έχουν, άραγε,  πειστεί ότι η καταστροφή της χώρας είναι μονόδρομος, που τίποτε δεν μπορεί να τον σταματήσει; Ή, απλώς, φοβούνται να διερευνήσουν  και να συζητήσουν ακόμη, τη δυνατότητα εφαρμογής μιας διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής, επειδή έχουν πειστεί ότι "δεν υπάρχει ζωή εκτός του ευρώ"; Οπωσδήποτε, για όλους αυτούς τους λόγους, και ίσως και για κάποιους άλλους, δέχονται να εφαρμόζουν, και μάλιστα χωρίς ημερομηνία λήξης, αυτό το  αδιέξοδο πρόγραμμα συμφοράς των δανειστών.
            Η άλλη λύση, που με τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν σχετικά, χρειάζεται θάρρος για να εκφωνηθεί,  είναι η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα. Πρόκειται, ασφαλώς, για δύσκολο μονοπάτι, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες εφαρμογής, κυρίως γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας που να ήταν μέλος της Ευρωζώνης και να εξήλθε από αυτήν. Πρόκειται, ωστόσο, ταυτόχρονα, για λύση που  υπόσχεται τη σωτηρία της Ελλάδας, ασφαλώς, κάτω από προϋποθέσεις. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν το τι μπορεί να προσφέρει ένα εθνικό νόμισμα, σε όρους δυνατότητας επιλογής της κατάλληλης μακροοικονομικής πολιτικής, ταχείας ανάπτυξης, δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος, εξασφάλισης απρόσκοπτης ρευστότητας και σε βάθος χρόνου απόκτησης μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν ακόμη, ή θα έπρεπε να γνωρίζουν, το πόσο ανόητη είναι η φράση, που ωστόσο ακούγεται πολύ συχνά: "τι δραχμή, τι ευρώ-τι μας φταίει το ευρώ, και τι θα μας προσφέρει η δραχμή"!!!.
            Το περίεργο και το ανεξήγητο, ωστόσο είναι, ότι ενώ βρισκόμαστε αναμφίβολα στο χείλος του γκρεμού[3]    , αρνούμαστε κατηγορηματικά να εξετάσουμε, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτεί η απελπιστική κατάστασή μας, τη λύση της δραχμής ή όπως θα ονομάσουμε το εθνικό μας νόμισμα. Με περισσή επιπολαιότητα, και χωρίς να έχει προηγηθεί μια σοβαρή μελέτη, από ειδικούς οικονομολόγους-νομισματολόγους-μακροοικονομολόγους, που:
*να συγκρίνουν το που οδεύουμε με τα μνημόνια, τις αξιολογήσεις, τις "μεταρρυθμίσεις" και τα συμπαρομαρτούντα της καταστροφής, και τι μπορούμε να περιμένουμε από το εθνικό μας νόμισμα,
*να εξετάσουν με ποιούς τρόπους θα είναι δυνατόν να περιοριστούν οι δυσμενείς συνέπειες του αρχικού σταδίου της μετάβασης,
*να ερευνήσουν με ποιά διαδικασία, με τι όρους και τι συμφωνίες θα είναι προτιμότερο να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη,
*να καθορίσουν ποιές θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας, για την ανάπτυξη, την ελάφρυνση των αρνητικών συνεπειών, για την φροντίδα των  ευάλωτων  κοινωνικών κατηγοριών κ.ο.κ.[4]
            Αυτή η υπεύθυνη, η ολοκληρωμένη, η  εθνική μελέτη μετάβασης, από όσο γνωρίζω δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως, η αντιμετώπιση αυτής της λύσης, που είναι η μόνη, εκτός της ολοσχερούς μας καταστροφής, έχει αφεθεί στην ιλαροτραγωδία δηλώσεων, όπως: "θα πεθάνουμε από την πείνα, το κρύο και την έλλειψη φαρμάκων", "ο πληθωρισμός θα φθάσει στα 500% στα 600%", "πηγαίνετε να δείτε τι γίνεται στη Βόρεια Κορέα για να καταλάβετε", "θα γίνουν πλούσιοι όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό" κ.ο.κ.
            Αν εξαιρεθούν οι ολίγοι (όπως θα ήθελα να πιστεύω) που επιλέγουν αυτής της μορφής τα φαιδρά επιχειρήματα εναντίον του εθνικού μας νομίσματος, επειδή έχουν ίσως κάποια συμφέροντα,  οι υπόλοιποι πολλοί που ενστερνίζονται ανάλογες κραυγές χωρίς περιεχόμενο, έχουν μάλλον πειστεί ότι εμείς οι Έλληνες, είμαστε ανίκανοι να σταθούμε στα πόδια μας και να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας με νύχια και δόντια. Και αν είναι έτσι, είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί.
            Και να ληφθεί υπόψη ότι η παρούσα διεθνής συγκυρία ευνοεί αποφασιστικά μια αλλαγή οικονομικής πορείας της Ελλάδας. Γιατί έχει προηγηθεί το  GREXIT, η  ιταλική οικονομία είναι σε κρίσιμη καμπή,  οι σωρευμένες δυσλειτουργίες της ΕΕ-Ευρωζώνης προβάλλουν έντονες, οι εκλογές σε αρκετές  ευρωπαϊκές χώρες  απειλούν να αναδείξουν στην εξουσία τα λεγόμενα "λαϊκίστικα κόμματα", που είναι  αντιευρωπαϊκά, και πάνω από όλα η εκλογή του νέου πλανητάρχη, που εκτός από την εξαγγελία του περιορισμού της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, είναι και δηλωμένος εχθρός της Γερμανίας και του ευρώ.
            Σε πείσμα των  πολύ σημαντικών αυτών  διεξόδων, εμείς αγωνιούμε για το πότε θα υπογραφεί η προς το παρόν τελευταία "αξιολόγηση", που θα μας βυθίσει ακόμη πιο βαθιά στη φτώχεια και τη δυστυχία. Και από την πλευρά τους τα ΜΜΕ, (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) τρέμουν να ανοίξουν μια σοβαρή και υπεύθυνη  συζήτηση για τη δραχμή, αλλά αρκούνται στην υπόθαλψη των ανούσιων   κραυγών που βλέπουν να έρχεται ο  Αρμαγεδδών με τη δραχμή, αλλά όχι με τη συνέχιση της γενοκτονικής αυτής κατάστασης.          `\.


































[1] Του Lexander Mercouris, Duran http://www.freepen.gr/2017/01/blog-post_5480.html (συντάχθηκε από το προσωπικό του ΔΝΤ)
[2] Ακόμη και του ίδιου του Olivier Blanchard, πρ. επικεφαλής του ΔΝΤ και, προφανώς, εμπνευστή  του  αυτοκτονικού αυτού προγράμματος
[3] Ας εντρυφήσουμε στο περιεχόμενο των τελευταίων εκθέσεων για την Ελλάδα
[4] Να προλάβω αντιδράσεις συναδέλφων, λέγοντας ότι υπάρχουν ήδη σχετικές μελέτες για τη μετάβαση, που όμως δεν προβλήθηκαν αρκετά, δεν είναι ολοκληρωμένες, δεν έχουν υιοθετηθεί ως εθνική προσπάθεια , και  θα ήταν σκόπιμο να συμπεριληφθούν οι καλές τους  ιδέες σε μια πιο επίσημη μελέτη

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Χωρίς τίτλο: συνέχεια για το ελληνικό αδιέξοδο, 16.02.2017


Χωρίς τίτλο: συνέχεια για το ελληνικό αδιέξοδο, 16.02.2017
===============================================

Η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ προτάθηκε από μένα, ( γραπτώς, προφορικώς, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό) ήδη απΧωρίς τίτλο: συνέχεια για το ελληνικό αδιέξοδο, 16.02.2017ό το 2010. Από τότε,  και στο διάστημα των μαρτυρικών αυτών 7 ετών, η προϊούσα εξαθλίωση της χώρας, σε όλα τα επίπεδα, με βάση όλους τους βασικούς  οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες μετάτρεψε την Ελλάδα σε τριτοκοσμική χώρα. Η πραγματικότητα, που ωστόσο, αρνείται να παραδεχθεί κυβέρνηση (οι εκάστοτε δηλαδή  κυβερνήσεις) και αντιπολίτευση είναι ότι το πρόγραμμα σταθεροποίησης που μας υποχρεώνουν να εφαρμόζουμε οι δανειστές οδηγεί σίγουρα (και ήταν από την αρχή εμφανές), σε πλήρη αδιέξοδο. Εκτός του ότι, ήδη από το 2013, ο πατέρας αυτού του προγράμματος, ο πρ. επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Olivier Blanchard, έκανε μια εκ βαθέων εξομολόγηση, σχετικά με την τραγική και πολλών μεγατόνων υφεσιακή του βάση, και παρότι ακολούθησε σωρεία ανάλογων δηλώσεων, στην Ελλάδα οι αρμόδιοι "δεν άκουσαν", "δεν κατάλαβαν" την εσφαλμένη του βάση, αλλά αντιθέτως ακολούθησαν (ως πρόβατα επί σφαγή)  την αυστηρή εντολή του Γερμανού υπουργού Οικονομικών ότι "εσείς, μην ακούτε αυτά, αλλά συγκεντρωθείτε στις μεταρρυθμίσεις", και αυτό έκαναν αδιαλείπτως! Δηλαδή, επί 7 χρόνια, ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ ΜΑΣ αιμορραγούμε  ακατάπαυστα για την εφαρμογή ενός προγράμματος, που ούτε σε 100 χρόνια δεν μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Οι δύο πρόσφατες  εκθέσεις του ΔΝΤ, η ευρείας κυκλοφορίας και η εμπιστευτική, ομολογούν την  ΠΛΗΡΗ την  ΠΑΤΑΓΩΔΗ αποτυχία του ελληνικού  προγράμματος, ασχέτως το που  προσπαθούν (εντελώς ανεπιτυχώς) να αποδώσουν την αποτυχία του....Και, ασφαλώς, δεν χρειαζόταν οι εκθέσεις του ΔΝΤ για να έχει καταλήξει κάθε λογικός άνθρωπος, και χωρίς να είναι οικονομολόγος, και μάλιστα από την αρχή αυτής της ιλαροτραγωδίας,  ότι ένα πρόγραμμα που επί 7 συναπτά έτη καταρρακώνει το ΑΕΠ, όσο και τις βασικές αναπτυξιακές ροπές, την κατανάλωση, την επένδυση, την αποταμίευση και το νεωτερισμό, και όταν ταυτόχρονα (και αναπότρεπτα) όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως οι βασικοί οικονομικοί δείκτες καταποντίζονται, αποτελεί   Σισύφειο έργο όλα όσα έχουν να κάνουν με "αξιολογήσεις", με "διαπραγματεύσεις", με "αναζήτηση ισοδυνάμων" κ.ο.κ. Αποτελεί, όμως, και κάτι χειρότερο η παραμονή και η συνέχιση της εξυπηρέτησής του, που είναι εγκληματικό να μεταφέρεται ως μήνυμα στους νέους : την έμμεση ομολογία ότι είμαστε ένας ανίκανος λαός (όπως ακριβώς μας θέλουν οι Γερμανοί), που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, αλλά βάζει και βάζει και βάζει υπογραφές, που αλυσοδένουν  γενιές και γενιές σε υποταγή, φτώχεια και ξενιτιά  (με ποιο δικαίωμα τα κάνουν όλα αυτά-ποιός τους έδωσε τέτοια δικαιώματα);;;;;Ο κόμπος, τώρα, "πλησιάζει προς το χτένι", καθώς ένα  χρέος που πράγματι και από την αρχή ήταν  μη βιώσιμο, έγινε "εξαιρετικά" μη βιώσιμο  στην πορεία  αυτών των 7 ετών ( ακριβώς εξαιτίας της εφαρμογής του οικτρού, απάνθρωπου και πάνω από όλα αδιέξοδου προγράμματος). Και είναι αδύνατον να μετατραπεί σε ΒΙΩΣΙΜΟ, όσο και αν το επιθυμεί η Ευρώπη και οι δικοί μας αρμόδιοι!  (Ας ρίξουν μια ματιά στις εκθέσεις του ΔΝΤ για το που υπολογίζουν ότι θα φθάσει το χρέος μας το 2040, το 2060).  Το ανεξήγητο ωστόσο είναι ότι,  ακόμη και τώρα, η κυβέρνηση "προσπαθεί" να κλείσει την "αξιολόγηση". Και, μάλιστα, η αντιπολίτευση την κατηγορεί "ότι φταίει που δεν την έκλεισε ενωρίτερα", δηλαδή  με άλλα λόγια την κατηγορεί που δεν δέχθηκε χωρίς συζήτηση, όλα αυτά τα παράλογα, τα αυτοκτονικά  και τα γενοκτονικά που απαιτούν οι δανειστές, απλώς και μόνο για να δικαιολογήσουν το έγκλημα, το οποίο εκτέλεσαν (ασφαλώς με τη συμπαράσταση και των εκάστοτε στην εξουσία, αλλά και στην αντιπολίτευση, Ελλήνων). Θέλουν να μας δώσουν τη χαριστική βολή, ξεπετώντας χιλιάδες νοικοκυριά στο δρόμο, υποχρεώνοντας  ρακένδυτους πολίτες να πληρώνουν φόρο, φτωχοποιώντας στο έπαρκο πια τους συνταξιούχους, κλπ., κλπ. ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΖΗΤΑ (διαπραγματεύεται αυτή την ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ και τη διαπραγματεύεται  κατ'επανάληψη επί εβδομάδες και μήνες !!!!!!!). Όσο για την αξιωματική αντιπολίτευση....υποστηρίζει ότι έχει  πρόγραμμα εξόδου της Ελλάδας από την κρίση, το οποίο μαγικό αυτό πρόγραμμα βασίζεται σε μείωση των φόρων (αντιγραφή του άκρως αποτυχημένου μέτρου του κ.  Reagan-Lafer) και υποκατάστασή του (άκουσον-άκουσον), από μείωση των δημοσίων δαπανών!!!! Μα, ποιών δαπανών, ακριβώς, όταν τα νοσοκομεία στερούνται από γάζες και βασικά φάρμακα, οι ασθενείς πεθαίνουν μη μπορώντας να βρουν κρεβάτι στην εντατική, έχουμε 10.000 αυτοκτονίες και ένας στους τρεις μαθητές που λιποθυμούν στα σχολεία  από ασιτία, καθώς και μεγάλο αριθμό δημοσίων υπηρεσιών που αδυνατεί να εξυπηρετήσει στοιχειωδώς τους πολίτες, λόγω έλλειψης επαρκούς προσωπικού, στη συνέχεια των  εκεί απολύσεων;;;;Που ακριβώς βρίσκεται η ΜΑΓΕΙΑ αυτών των αναγγελθέντων και δήθεν σωτήριων μέτρων της αξιωματικής αντιπολίτευσης;;;;
 Μέιωση, λοιπόν, δαπανών, επαγγέλλεται η αξιωματική αντιπολίτευση, δηλαδή προσθήκη στην ήδη στραγγαλιστική λιτότητα,  ως λύση στο "πρόβλημα Ελλάς", που ισοδυναμεί με  τί άλλο;;;;Μα  με μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, που θα προστεθούν στην  κορυφούμενη ανεργία μας!!!! Και, αυτό το σχέδιο έχει επαναφέρει στο προσκήνιο την, όντως, παρανοϊκή διαμάχη ανάμεσα στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, που όπως είναι γνωστό αποτελεί το σκληρό πυρήνα της ακραίας νεοφιλελεύθερης θεώρησης. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ. Και διερωτώμαι: 'Έλληνες δεν είναι και οι δημόσιοι υπάλληλοι";;;;
"Δεν υπάρχει λύση" υποστηρίζουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση, με τα "παπαγαλάκια των ΜΜΕ" να υποστηρίζουν έντρομα: "Προς Θεού, ούτε να σκεφθούμε την έξοδο από το ευρώ", γιατί θα είναι η καταστροφή μας (ενώ, προφανώς,  τώρα πάμε ΚΑΛΑ!!!), "θα είναι τρισχειρότερα τότε" (και αναφέρονται  κάποια επιπόλαια σχετικά νούμερα, που διερωτάται κανείς από που βγαίνουν, μια και από όσο γνωρίζω δεν υπάρχει ΕΠΙΣΗΜΗ-ΕΘΝΙΚΗ-ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ), και κλείνουν μάτια και αυτιά στις πολυάριθμες και καθημερινές αναλύσεις σοβαρών οικονομολόγων και με βραβείο Νόμπελ, που μας φωνάζουν "πηδήξτε από την πυριτιδαποθήκη γιατί καίγεστε".....όχι δεν ακούν, δεν διαβάζουν, δεν βλέπουν. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΡΟΟΦΟΡΗΘΟΥΝ. Και ούτε, όμως βοηθιούνται από την αξιοθρήνητη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ΕΕ-Ευρωζώνη, που "μετρά  πια μήνες", και ούτε τους περνά από το μυαλό (εκτός αν κρυφά τους περνά), να επικοινωνήσουν με τον νέο πλανητάρχη, του οποίου οι εξαγγελίες έχουν ήδη καταδικάσει το ευρώ σε εξαφάνιση, μαζί με την παγκοσμιοποίηση (που είχε ελάχιστους νικητές και απειράριθμούς ηττημένους, μεταξύ των οποίων και την Ελλάδα). Πρότεινα, γραπτώς, πριν από μερικές ημέρες, να κάνανε κάποιο ταξιδάκι στις ΗΠΑ (οι κυβερνώντες, διακόπτοντας τις ανούσιες και καταστρεπτικές διαπραγματεύσεις) και να συζητούσαν το θέμα με τον ίδιο τον Donald Trump ή και εξουσιοδοτημένο συνεργάτη του......Ε, όχι, να καθησυχάσουμε, ότι μια τέτοια συνάντηση δεν θα μας αφαιρούσε την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα....σίγουρα θα παραμείνουμε Ευρωπαίοι και μετά!!! 
Και όσοι υποστηρίζουν "τι ευρώ, τι εθνικό νόμισμα", ας φροντίσουν να πληροφορηθούν πόσο, μα πόσο τραγικά  εσφαλμένη είναι μια τέτοια δήλωση! Το εθνικό νόμισμα είναι μεγάλη δύναμη και διέξοδος προς  όλα όσα έχει η Ελλάδα ανάγκη αυτή τη στιγμή. ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΥΠΟΤΙΜΗΜΕΝΟ, όσο η οικονομία θα παίρνει το οξυγόνο που της στέρησαν οι δανειστές επί 7 χρόνια (γιατί, ναι,  πριν από την κρίση η Ελλάδα, με την ταπεινή της δραχμή, ήταν η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στην Ευρώπη). Όχι, δεν θα πεινάσουμε, δεν θα πεθάνουμε από το κρύο, ούτε από έλλειψη φαρμάκων, αλλά  θα  περιορίσουμε τις εισαγωγές πολυτελών και ημιπολυτελών αγαθών  για κάποιο διάστημα. Να θυμίσω, ότι εκτός του ευρώ υπάρχει και το αμερικάνικο δολάριο.  Εξυπακούεται ότι της υιοθέτησης μιας άλλης πορείας θα πρέπει να προηγηθεί, από σύσσωμο τον ελληνικό λαό, μια βροντερη και καλά ντοκουμενταρισμένη κατηγορία εναντίον της ΕΕ και του ΔΝΤ ότι είναι ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Αμφιβάλλει κανείς;; Μα αν όχι, γιατί δεν αντιδρούμε, αλλά......διαπραγματευόμαστε;;;;
ΑΛΛΑ, υπάρχει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ σε όλα αυτά.  Το ποιοι, δηλαδή,  θα οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση του ευρώ. 
Η Ελλάδα διαθέτει πολλούς φωτισμένους και μορφωμένους Έλληνες. Θα ήταν μια κάποια λύση (δυστυχώς, διόλου σίγουρο ότι θα επιτύχει), να γινόταν μια ένωση εθνικής σωτηρίας, που ύστερα από την κατάρτιση ενός σοβαρού (και όχι στο γόνατο) προγράμματος, οδηγούσε  τη χώρα στη σωτηρία, περνώντας  την (αναγκαστικά) από ένα δύσβατο μονοπάτι διαρκείας 12-18 μηνών. Διαφορετικά, παραμένοντας με τα μνημόνια και τους "σωτήρες" της Ευρώπης και του ΔΝΤ, η  ελληνική κόλαση θα ακολουθεί τους απογόνους μας, τουλάχιστον,  ως το έτος 3000 (και η μόνη ελπίδα για το αντίθετο, αν και τώρα αδρανήσουμε, είναι η διάλυση της ΕΕ-Ευρωζώνης). 

 Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Οικονομολόγος
πρ πρύτανης και καθηγήτρια στο ΠΑΜΑΚ
delimar@uom.gr
www.delivanis.com


Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

ΕΥΡΩ-ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΡΓΟΣ (η επικαιροποίηση του "ελιά-ελιά και Κώτσος Βασιλιάς") Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 9.01.2017

ΕΥΡΩ-ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΡΓΟΣ
(η επικαιροποίηση του "ελιά-ελιά και Κώτσος Βασιλιάς")
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                      9.01.2017
===============================================
Χθες τα μεσάνυχτα παρακολούθησα τυχαία  τηλεοπτικό κανάλι[1], που είχε  αρκετούς καλεσμένους, και διάφορα θέματα επί τάπητος για συζήτηση. Ανάμεσα σε αυτά,  και αυτό της μετάβασης στο εθνικό μας νόμισμα.
                    Οι φαιδρές τοποθετήσεις πολλών ομιλητών,  όταν επιλέγουν να αναλύσουν  οικονομικά προβλήματα χωρίς να διαθέτουν στοιχειώδεις  γνώσεις οικονομίας, αποτελεί ασφαλώς σύνηθες φαινόμενο σε πολλά κανάλια. Ωστόσο, κάποιες από τις χθεσινές θέσεις, στο συγκεκριμένο αυτό κανάλι, δεν ήταν πια  "διασκεδαστικές",αλλά  σήμαιναν συναγερμό, για νέους  και πολύ σοβαρούς εθνικούς κινδύνους.  
          Θα πρέπει να παραβλέψω ορισμένα "επιχειρήματα" των καλεσμένων,  που σαφώς  απέρρεαν από τις  γνωστές προσπάθειες  των πολιτικών να μην εκθέσουν σε κίνδυνο την υπουργική ή τη βουλευτική καρέκλα. Συνεπώς, τα όσα παράλογα ακούστηκαν, σχετικά, απλώς αναπαρίσταναν   την κατεύθυνση του όποιου πολιτικού  κόμματος, στο οποίο ανήκαν.
          Δεν θα ασχοληθώ, επίσης με ορισμένες πλευρές ανεπίτρεπτης (ηθελημένης;;;)   άγνοιας, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι:
*  Το πρόβλημα του εκ γενετής άρρωστου ευρώ, ασφαλώς,  δεν είναι μόνον ελληνικό (όπως υποστηρίχθηκε),  αλλά γενικευμένο εντός της ΕΕ-Ευρωζώνης. Στη δυσλειτουργία του αποδίδεται η χρόνια υποτονική  ανάπτυξη της ΕΕ, καθώς και η μόνιμα υψηλή ανεργία της, η ανώμαλη κατάσταση αντιπληθωρισμού της,  η κορύφωση των ανισοτήτων κατανομής της και η καταστροφή του ευρωπαϊκού Νότου.
* Η Ευρωζώνη οδεύει σε διάλυση εξαιτίας των άλυτων λειτουργικών της προβλημάτων, αλλά και της αδυναμίας της να βελτιωθεί/μεταβληθεί, εφόσον οι αρχικές προδιαγραφές της είναι τραγικά εσφαλμένες, έτσι που  η πολιτική μόνιμης λιτότητας να  αποτελεί προϋπόθεση βιωσιμότητας του κοινού της νομίσματος.
*Το ευρώ σχεδιάστηκε για την εξυπηρέτηση των ειδικών διαρθρωτικών δεδομένων/αναγκών της γερμανικής οικονομίας (πολύ διαφορετικών των υπολοίπων εταίρων της), η οποία επιπλέον εισήλθε στην Ευρωζώνη με πολύ χαμηλή εξωτερική ισοτιμία, γι' αυτό και ουσιαστικά είναι η μόνη οικονομία, που  αναμφίβολα ευνοήθηκε από το ευρώ.
*Είναι αστείο  να διερωτώμεθα (κάποιοι, ωστόσο, διερωτήθηκαν) το "τι απέγιναν τα δισεκατομμύρια που μας δανείζουν (υποχρεωτικά) οι εταίροι μας", αφού πρέπει να είναι γνωστό ότι πάνω από το 85% αυτών των δανείων δεν περνούν  καν από τα ελληνικά σύνορα, αλλά οδεύουν κατευθείαν προς τις τράπεζες για την εξυπηρέτηση του χρέους. Και, βέβαια....
*Ας αφήσουμε, καλύτερα, κατά μέρος  την πολύ-πολύ τραυματική ιστορία του  τόσο αποτυχημένου "κουρέματος του χρέους", που όπως είναι ή θα έπρεπε να είναι γνωστό, άργησε ανεπίτρεπτα να αποφασιστεί, για να.....μην τεθεί σε κίνδυνο το ευρώ!!!!!

          Ωστόσο, αυτό το αποτυχημένο ευρωπαϊκό μόρφωμα θα μπορούσε να παρατείνει το βίο του, εξακολουθώντας να επιβάλλει   "πυροσβεστικές" λύσεις, ή ακόμη  καταστρεπτικά μέτρα στα πιο ευάλωτα μέλη του, αν ο νέος πλανητάρχης δεν ήταν ο Donald Trump, και αν δεν είχε την τοποθέτηση που σαφέστατα εξήγγειλε, απέναντι στην ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτών των επιλογών του Donald Trump, που σκιαγραφούν αναμφίβολα  μια πολύ εχθρική στάση απέναντι στην ΕΕ, αλλά κυρίως απέναντι στη Γερμανία, τα όσα ακούστηκαν χθες στο εν λόγω τηλεοπτικό κανάλι,  οφείλουν να κρούσουν  τον κώδωνα του κινδύνου.
          Να συνεχίσω επισημαίνοντας  ότι ο νέος πλανητάρχης βρήκε το χρόνο να ενδιαφερθεί για τη δική μας μικρή και μαρτυρική χώρα (επίσημη πια αποικία της Γερμανίας, σύμφωνα και με πρόσφατο άρθρο μεγάλης γερμανικής εφημερίδας) και να επαναλάβει δια στόματος του εκκολαπτόμενου πρέσβη στην ΕΕ Ted Malloch, την άποψη που υποστήριξε για  φορά  πρώτη το 2012: ότι δηλαδή "η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα για να σωθεί".
          Ασφαλώς, ο νέος πλανητάρχης δεν ήταν και δεν είναι ο μόνος, με διαυγές μυαλό, που πρότεινε  τη μοναδική οδό σωτηρίας της Ελλάδας. Αντιθέτως, ακατάπαυστα, τα τελευταία αυτά κρίσιμα χρόνια, νομπελίστες της οικονομίας και πολυάριθμοι γνωστοί οικονομολόγοι ξένοι, αλλά και Έλληνες, υποστήριξαν αυτή τη θέση. Όπως, όμως, είναι γνωστό, το θέμα αυτό ήταν χαρακτηρισμένο ως   "απαγορευμένη συζήτηση", από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις της κρίσης, όπως και από την παρούσα, γιατί το ευρώ.....ήταν φετίχ. Ήταν "μοναδικό", "ευλογημένο", "μαγικό", "προοδευτικό", "σωτήριο"  και  γι' αυτό αποτελούσε ανοσιούργημα-προδοσία-βαρβαρότητα-οπισθοδρομικότητα κλπ.,κλπ. το να τολμήσει κανείς να το αμφισβητήσει. Και τούτο, παρότι, το 59% των συμπατριωτών μας (σε πείσμα της "θρησκείας του ευρώ" που κυριαρχεί στη χώρα μας) πιστεύει  το 2016 ότι η χώρα ζημιώθηκε από το ευρώ, έναντι 32% μόνο το 2009, αντίστοιχα (Κάπα Research 1.1.2017). Προφανώς, και το σημαντικό αυτό αποτέλεσμα, είτε το αγνοούσαν οι χθεσινοί καλεσμένοι του περί ου ο λόγος τηλεοπτικού καναλιού, είτε το θεώρησαν ανάξιο λόγου!
          Τώρα, όμως, είναι ξεκάθαρο πια  ότι η νέα διεθνής οικονομική τάξη του  Donald Trump μεταβάλλει σαρωτικά ότι ίσχυε μέχρι σήμερα. Ειδικά,   για την περίπτωση της ταλαίπωρης χώρας μας, είναι θέμα ζωής και θανάτου η έγκαιρη και ορθή αποκρυπτογράφηση της νέας κατάστασης, και πάνω απ' όλα η σοβαρή  και λεπτομερής καταγραφή  των ενδεδειγμένων  μας κινήσεων, έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε την υποστήριξη των ΗΠΑ, στην επιχείρηση εξόδου μας από το ευρώ (προκειμένου να αποφύγουμε τις δυσμενέστατες γερμανικές προδιαγραφές, στην έξοδό μας από το ευρώ, που θα συμβεί οπωσδήποτε). Και κυρίως να  εξασφαλίσουμε υποστήριξη από την Αμερική, για το διάστημα των πρώτων δύσκολων  12-18  μηνών αυτού του εγχειρήματος. Είναι πολύ πιθανό (για να μην πω και  βέβαιο), ότι οι νέοι άρχοντες της Αμερικής, θα θελήσουν να μας βοηθήσουν. Όχι ασφαλώς επειδή μας αγαπούν (καιρός πια να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν "φιλέλληνες"), αλλά  επειδή αυτή η κίνηση  βρίσκεται εντός των στόχων και των συμφερόντων τους.
          Προς Θεού....ας μην αφήσουμε και αυτήν την ευκαιρία (όπως σωρεία άλλων) να πετάξει. Η Ελλάδα τελειώνει, και ας "βλέπουν" ορισμένοι ότι ....ανασταίνεται. Και αυτή η Ελλάδα είναι η δική μας πατρίδα. Η Ελλάδα μας δεν ανήκει σε κανένα κόμμα, αλλά σε όλους εμάς. Ας προσπαθήσουμε να τη σώσουμε, αφήνοντας πίσω μας "ευτράπελες και ανεύθυνες θέσεις", όπως φευ τόσο απελπιστικά συχνά ακούγονται από τα ΜΜΕ.  
         





[1] Θα αποφύγω να το ονομάσω, για να διατηρήσω μεγαλύτερη ελευθερία κριτικής. Άλλωστε, αυτό το συγκεκριμένο κανάλι δεν αποτελεί εξαίρεση, καθώς ανάλογα φαινόμενα αποτελούν, δυστυχώς, τον κανόνα
.

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΚΠΕΜΠΕΙ S.O.S -ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ

Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (δημοσιεύθηκε στα "ΕΠΙΚΑΙΡΑ 03/02-16/02/2017)                                                     
===========================================================
Μετά από σχεδόν επτά χρόνια συνεχούς και ραγδαίας επιδείνωσης όλων ανεξαιρέτως των δεικτών της πραγματικής  ελληνικής οικονομίας, επιβάλλεται  να συνειδητοποιήσουμε ότι η συνέχιση της ίδιας  οικονομικής μας πολιτικής  ισοδυναμεί με   αυτοκτονία. Οι υπεύθυνοι για τις τύχες μας, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον,  φέρουν βαρύτατες   ευθύνες,  προσποιούμενοι άγνοια αυτής της αναμφισβήτητης πραγματικότητας: ότι, δηλαδή, το ελληνικό πρόγραμμα βασίστηκε εξαρχής σε τραγικά εσφαλμένες υποθέσεις, που οδηγούν αναπότρεπτα  στην  εξαθλίωση ολοένα μεγαλύτερων τμημάτων του ελληνικού λαού.   Η παταγώδης αποτυχία του δεν μπορεί πια να συγκαλυφτεί, ούτε με την προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στη χώρα μας, επειδή δήθεν δεν το εκτέλεσε σωστά (όπως διαπιστώνει ο Joseph Stiglitz στο τελευταίο του βιβλίο, "η καταστροφή της οφείλεται στο ότι το εφάρμοσε με ευλάβεια"), ούτε με την εμφάνιση δήθεν δημοσιονομικών επιτευγμάτων, όπως μεταξύ και άλλων, των πρωτογενών πλεονασμάτων, που προκύπτουν από την καταστροφή της πραγματικής οικονομίας, αλλά ούτε και με αφελείς εξαγγελίες δήθεν αναμενόμενων βελτιώσεων και δήθεν έλευσης της πολυπόθητης ανάπτυξης. Συνοπτικά, το πρόγραμμα σταθεροποίησης της Ελλάδας βασίστηκε σε σωρεία εσφαλμένων υποθέσεων (που άλλωστε βρίσκονται και στα θεμέλια της ΕΕ-Ευρωζώνης), όπως ανάμεσα και σε άλλες,  ότι η λιτότητα οδηγεί στην ανάπτυξη, η μείωση των μισθών βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα,  κάποιος βαθμός ανεργίας είναι επιθυμητός διότι ελέγχει τον πληθωρισμό, οι αγορές αυτοδιορθώνονται και συνεπώς η κρατική παρέμβαση είναι ανεπιθύμητη, η σύγκλιση των οικονομιών στο πλαίσιο νομισματικής/οικονομικής ένωσης είναι αυτόματη, η νομισματική πολιτική είναι αρκετή και δεν χρειάζεται προσφυγή στη δημοσιονομική πολιτική κ.ο.κ.
Εφαρμόζοντας  αγογγύστως αυτό το πρόγραμμα,  η Ελλάδα έχει οδηγηθεί σε πλήρες αδιέξοδο. Δεν μπορεί πια να αναμένει τη σωτηρία της, χάρη σε μακροχρόνια μέτρα, αφού οι εταίροι της αποφάσισαν να βαπτίσουν "βοήθεια", τα δάνεια που εκβιαστικά της χορηγούν, με απαγορευτικά υψηλό επιτόκιο μέχρι πριν λίγο,  και των οποίων το 85% περνά έξω από τα  ελληνικά σύνορα με κατεύθυνση  τις τράπεζες. Οι ατελεύτητες και χωρίς ουσία διαπραγματεύσεις, στις οποίες επιδίδονται οι κυβερνήσεις μας, περιλαμβάνουν ολοένα και πιο παράλογες απαιτήσεις των δανειστών, σε συνδυασμό με εξευτελιστικές υποχωρήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων, και με υπαναχώρηση της μιας μετά την άλλη, των δήθεν "κόκκινων γραμμών". Η Ελλάδα, αποκτά προοδευτικά την όψη και τα χαρακτηριστικά οικονομίας του τρίτου κόσμου, με συνταξιούχους που λιμοκτονούν, νέους που μαζικά την εγκαταλείπουν σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, άνεργους,  που πυκνώνουν τις τάξεις αυτών που εργάζονται για 100-300Ε το μήνα, και που η πλήρης απασχόληση παραχωρεί  τη θέση της σε ανασφαλείς μορφές, μέσα στη ζουγκλοποιημένη  αγορά εργασίας.  Η Ελλάδα εμφανίζεται ως η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, στην οποία η αποταμίευση είναι ανερχόμενα αρνητική,  η κατανάλωση ακόμη και για βασικά είδη διατροφής  υποχωρεί,  η δημόσια και ιδιωτική επένδυση ελαχιστοποιούνται από την αρχή της κρίσης,  το ποσοστό των όσων δικαιούνται σύνταξης διαχρονικά μειώνεται,  οι επιχειρήσεις  κλείνουν  κατά χιλιάδες ενώ ο αριθμός των νέων υστερεί κατά περίπου 30% σε σύγκριση με όσες  εξαφανίζονται και όπου τα capital controls συνεχίζονται χωρίς ημερομηνία λήξης.
Παράλληλα, δεν δικαιολογούνται  ελπίδες για βελτίωση της συμπεριφοράς  των εταίρων μας, αφού  στις τάξεις των οποίων φαίνεται να υπερισχύει η τιμωρητική διάθεση. Για αυτό και  δεν ενοχλούνται για το γεγονός ότι μια ευρωπαϊκή χώρα και μέλος της Ευρωζώνης έχει περιέλθει σε αυτή την  οικτρή, από κάθε πλευρά,  κατάσταση. Είναι εξάλλου αφελής η ελπίδα ότι θα σωθούμε από τη μείωση των, όντως, δυσβάστακτων φόρων, που πρόκειται να  αντικατασταθούν από  περαιτέρω  μείωση των δημοσίων δαπανών, όπως προτείνει η  αξιωματική αντιπολίτευση.  Υπενθυμίζω, σχετικά, ότι η μείωση των φόρων  που αποτέλεσε τη σημαία του κ. Reagan, ως πλανητάρχη,  σε συνδυασμό με τη γνωστή καμπύλη  Lafer,  οδήγησε τις ΗΠΑ σε μια από τις χειρότερες υφέσεις της ιστορίας της.  Παράλληλα, αναγγέλλεται και η δημιουργία νέων κεντροδεξιών/κεντροαριστερών πολιτικών κομμάτων, που φαίνεται να αποβλέπουν σε συγχώνευση και, συνεπώς, ενίσχυση του    ευρωπαϊκού τόξου, στην Ελλάδα. 
                                                                                                                   
Στη θέση επιλογής μιας οικονομικής πολιτικής,  ριζικά διαφορετικής  της παρούσας, όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, που βρίσκονται ή προσδοκούν να έρθουν στην εξουσία, εξαντλούνται στην πρόταση  οριακών και εμφανώς αναποτελεσματικών λύσεων στο ελληνικό δράμα.  Προκύπτει, έτσι, αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στις αγωνίες και τις επιθυμίες της πλειονοψηφίας του ελληνικού λαού, όπως αυτές εκφράζονται σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις, και στα όσα ασήμαντα ή ανασφαλή  υπόσχεται να του εξασφαλίσει ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα της χώρας μας. Συγκεκριμένα:
*Το 84% του ελληνικού λαού πιστεύει ότι η ΕΕ κινείται προς λάθος κατεύθυνση (Palmos Analysis-18.12.2016), ενώ η πολιτική εξουσία ορκίζεται σε αυτήν.
*Το 65%  του ελληνικού λαού πιστεύει ότι το 2017 η οικονομική κατάσταση θα χειροτερεύσει (Κάπα Research-1.1.2017) ενώ η κυβέρνηση  υπόσχεται το τέλος των δεινών μας.
*Το 47% του ελληνικού λαού φρονεί ότι θα έπρεπε να διαλυθεί η ΕΕ-Ευρωζώνη (Κάπα Research-1.1.2017), ενώ ακόμη και το εορταστικό προεδρικό διάγγελμα εύχεται την μακροημέρευσή της.
*Το 59% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η χώρα ζημιώθηκε το 2016 από τη χρήση του ευρώ, έναντι 32% μόνο το 2009 (Κάπα Research-1.1.2017), ενώ για την κυβέρνηση, όσο και για την  αντιπολίτευση αποτελεί απαγορευμένη συζήτηση.
*Το 42,5%  πιστεύει ότι η χώρα θα ήταν καλύτερα με τη δραχμή (Κάπα Research-1.1.2017), ενώ για την  κυβέρνηση, την  αντιπολίτευση  και τα ΜΜΕ ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου.
*Το 36,5% (έναντι του 28, 5% το 2010) είναι υπέρ της δραχμής, ενώ το 47,5% υπέρ του ευρώ (έναντι του 60,5% το 2010).
Ο συνδυασμός των παραπάνω απαντήσεων αποκαλύπτει μια, χωρίς προηγούμενο, σύγχυση του ελληνικού λαού,   ο οποίος  παρότι διαπιστώνει, χωρίς την ελάχιστη αμφιβολία,  ότι η  ακολουθούμενη οικονομική πολιτική είναι οριστικά και αμετάκλητα καταστρεπτική, ωστόσο δείχνει πεπεισμένος ότι η προσπάθεια  μεταβολής της θα φέρει  Αρμαγεδδών. Για την κατανόηση του πως και του γιατί δημιουργήθηκε αυτή η σύγχυση, είναι ανάγκη να ανατρέξουμε στη συντονισμένη προσπάθεια όλων των  κυβερνήσεων των τελευταίων επτά ετών,  της αξιωματικής αντιπολίτευσης,  και βέβαια των  ΜΜΕ, εκτός φωτεινών εξαιρέσεων,  προκειμένου να πείσουν το μέσο Έλληνα, ότι εκτός Ευρωζώνης,  δεν έχει οδό ούτε πλοίο δεν έχει λυτρωμό (όπως είπε και ο ποιητής).Το ευρώ ταυτίστηκε με την ιδιότητά του Ευρωπαίου, που δήθεν χάνεται εκτός αυτού! Η παραμονή μας, στην Ευρωζώνη  εμφανίστηκε ως μονόδρομος που αξίζει  οποιασδήποτε διάστασης θυσία: και αυτής  της εθνικής μας κυριαρχίας, της εθνικής μας αξιοπρέπειας, του ολοκληρωτικού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας μας, της πλήρους εξαθλίωσης του λαού μας, της δουλοποίησής μας, του εξευτελισμού μας,  και τελικά της εξαφάνισής  μας από το πρόσωπο της Γης.  Δεν είναι, συνεπώς ανεξήγητο το γιατί  το 84%  του ελληνικού λαού δέχεται ότι βαδίζουμε σε λάθος δρόμο, το 59%  τολμά επιτέλους να υποδείξει ως κύριο ένοχο το ευρώ, αλλά όμως, μόνο το 36,5% έχει το σθένος  να αναζητήσει μια άλλη πορεία, εκτός της  καταστροφής, που δήθεν θα έρθει με τη δραχμή.
Αναμφίβολα, πρέπει να αναθεωρήσουμε αυτό το  τεράστιο εθνικό λάθος, που συνίσταται στον παρανοϊκό συνδυασμό αφενός της ορθής  διαπίστωσης ότι καταστρεφόμαστε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία, και  αφετέρου της   απόφασής μας να παραμείνουμε εντός των τειχών.  

Η σωτηρία της Ελλάδας απαιτεί μακροχρόνια ταχύρρυθμη ανάπτυξη, για να γιατρέψει τις πληγές της και για να ξεπληρώσει σε βάθος χρόνου το τεράστιο χρέος της. Αποτελεί ουτοπία η διαβεβαίωση, παρότι επιχειρείται από πολλές πλευρές, ότι η πολυπόθητη αυτή ανάπτυξη μπορεί να υλοποιηθεί εντός του ανθυγιεινού μνημονιακού περιβάλλοντος. Πρόκειται, ασφαλώς, για δύσκολο και φιλόδοξο εγχείρημα, που απαιτεί, πάνω από όλα,  ομοψυχία του συνόλου  των πολιτικών μας, αντί του  αγώνα  τους για  εξουσία,  που  διεξάγεται, αδίστακτα, επάνω στο ημιθανές σώμα  της Ελλάδας.  Πως, λοιπόν, να ζητηθεί, από τον ελληνικό λαό, πίστη στα πεπρωμένα του, και θυσίες για εθνική επιβίωση, κάτω από αυτές τις συνθήκες;

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΠΙ ΤΑΠΗΤΟΣ ΤΟ GREXT ΜΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ,της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 31.01.2017

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΠΙ ΤΑΠΗΤΟΣ ΤΟ GREXT ΜΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ
της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                         31.01.2017
=================================================================

Δυστυχώς, οι φόβοι μου για GREXIT με προδιαγραφές   Wolfgang Schaeuble επαληθεύονται, αφού οι πολυάριθμες σχετικές προειδοποιήσεις μου δεν εισακούστηκαν από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, που αφού εξαθλίωσαν τη χώρα, την οδηγούν στο βάραθρο. Και εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι οι "δραχμιστές" είναι οι προδότες, και όχι οι ίδιοι, που ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ τους και  ΕΝ ΨΥΧΡΩ, αποκοιμίζουν το λαό με ιστορίες αγρίων, ότι δήθεν "έρχεται η ανάπτυξη", ότι δήθεν "βγαίνουμε στις αγορές", και από την πλευρά της εκάστοτε αντιπολίτευσης ότι δήθεν "κατέχει τις μαγικές συνταγές ανόρθωσης της χώρας". 

Δεν χρειάζεται η επίκληση "συνομοσιών" που δεν αρέσουν στους "αντιλαϊκιστές" κυβερνήτες μας (παρότι είναι οι ίδιοι ΛΑΙΚΙΣΤΕΣ, και μάλιστα πολύ πιο επικίνδυνοι από αυτούς που οι ίδιοι κατηγορούν) για να διαπιστώσει κανείς ότι τα μνημόνια που υπέγραψαν ΟΛΕΣ οι ελληνικές κυβερνήσεις (με κλειστά μάτια; χωρίς να έχουν μελετήσει το περιεχόμενό τους; με το πιστόλι στον κρόταφο; με φούμαρα ότι "αυτοί θα   καταφέρουν το ακατόρθωτο"΄;;;) περιελάμβαναν μέτρα, που βαφτίστηκαν ως δήθεν  "αναγκαίες μεταρρυθμίσεις", αλλά που στην πραγματικότητα (ακόμη και για μη οικονομολόγους), επρόκειτο (στο συντριπτικό τους ποσοστό)  για μέτρα ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ  από αυτά που είχε ανάγκη η ελληνική οικονομία. Για μέτρα που ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ήταν 1000/00 βέβαιο ότι θα την καταστρέψουν. Για μέτρα, που ικανοποιούσαν τους πιο φανατικούς  νεοφιλελεύθερους, που έψαχναν την επιτυχία που ουδέποτε είχαν στο "πειραματόζωο Ελλάδα". Ετσι, και μετά, και αφού ο πρ. επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Olivier Blanchard είχε τη στοιχειώδη εντιμότητα να παραδεχθεί δημόσια ότι......το ελληνικό πρόγραμμα ήταν τραγικά λανθασμένο, οι δανειστές μας, με τη συναίνεση και των δικών μας κυβερνητών......ΣΙΩΠΗΣΑΝ και ΡΙΧΤΗΚΑΝ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ για να συνεχίσουν ΕΝ ΠΛΗΡΕΙ ΓΝΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ την εφαρμογή ενός καταστρεπτικού, για τη χώρα, και παντελώς αδιέξοδου προγράμματος, με εντελώς εσφαλμένες δήθεν μεταρρυθμίσεις, περιορίζοντας την παρουσία τους στις περιοδικές "ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙΣ". Με παρωπίδες καλά προσαρμοσμένες στο πρόσωπο, για να μη βλέπουν πέρα από τον ορίζοντα του τέλους των εκάστοτε "διαπραγματεύσεων" (που ουδέποτε ήταν ή είναι τέτοιες, αφού το τέλος είναι εκ των προτέρων γνωστό: πανικόβλητη υποχώρηση στις ολοένα πιο εγκληματικές, για τη χώρα, αξιώσεις των δανειστών, και καταπάτηση όλων ανεξαιρέτως των αρχικών, των υπερήφανων, των παφλατάδικων ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ). 

Το ελληνικό δράμα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε τις αρχικές του θέσεις περί ΡΗΞΗΣ-ΣΚΙΣΙΜΑΤΟΣ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ κτλ., κτλ., κατηγορώντας αμέσως στη συνέχεια ΩΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ, όλους εκείνους που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ επειδή ήταν αντίθετοι  στη χωρίς ημερομηνία λήξης ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ. Όλους εκείνους που ήθελαν τους Έλληνες "να σταθούν στα πόδια τους", να υποκαταστήσουν τους Γερμανούς στη λήψη αποφάσεων για την πατρίδα τους, να πάρουν τις τύχες της Ελλάδας στα χέρια τους, και να αντιμετωπίσουν τις όποιες δυσκολίες (που φυσικά θα υπάρξουν) με γνώμονα το ελληνικό και όχι το ευρωπαϊκό (ή το γερμανικό) συμφέρον). Γιατί, αυτά δεν συμπίπτουν (καιρός να το καταλάβουμε), γιατί είναι αντιμαχόμενα συμφέροντα. 

Ήδη, πηγαίνουμε για "πτώχευση" και GREXIT. Που δεν θα ήταν κακό, αλλά αντιθέτως θα μπορούσε να είναι η ΛΥΣΗ, αν αυτά γινόταν με ελληνική πρωτοβουλία και με βάση ένα σοβαρό πρόγραμμα, το οποίο, ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ, θα προσπαθούσε να μετριάσει τις αρνητικές συνέπειες του πρώτου καιρού (12-18 μήνες) και να ενθαρρύνει τις θετικές συνέπειες του εγχειρήματος. 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, οι συζητήσεις που κατακλύζουν τηλεόραση και ραδιόφωνο, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου,  για το θέμα της επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα, κινούνται σε επίπεδα απαράδεκτης άγνοιας (ηθελημένης ή μη;), ασύγγνωστης επιπολαιότητας, θλιβερής μιζέριας, και  αντεθνικής συμπεριφοράς. Πολυάριθμοι κράχτες, που με βάση τουλάχιστον τα όσα (με στόμφο και απόλυτη βεβαιότητα) υποστηρίζουν, δείχνουν να  αγνοούν ακόμη και τις γνώσεις πρωτοετών φοιτητών των οικονομικών, πανικοβάλλουν τους απλούς πολίτες για το GREXIT, με επιχειρήματα που, κανονικά, θα έπρεπε να προκαλούν γέλια, που  αντικατοπτρίζουν τις επιθυμίες των δανειστών, αλλά και τους μεγαλύτερους φόβους τους (για ένα ελληνικών προδιαγραφών GREXIT), καταλήγουν στο ανιστόρητο συμπέρασμα "τι ευρώ, τι δραχμή"!!!!, συμπυκνώνουν το όλο ελληνικό πρόβλημα και τη λύση του στο ότι με τη δραχμή "θα....πλουτίσουν οι έχοντες χρήματα στο εξωτερικό", ενισχύουν εγκληματικά την απαισιοδοξία του μέσου πολίτη, διαβεβαιώνοντάς τον ότι δήθεν θα "πεθάνουμε  από την πείνα", επειδή, δήθεν "η Ελλάδα δεν παράγει ΤΙΠΟΤΕ", και επειδή, δήθεν "εμείς , δεν είμαστε για ΤΙΠΟΤΕ ΙΚΑΝΟΙ".....και αρνούνται να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν πόσο, μα πόσο βαθιά είναι η άβυσσος που μας οδηγεί, ολοένα πιο κοντά της, το τέλος κάθε οικτρής νέας "διαπραγμάτευσης", "αξιολόγησης", "τετελεσμένων", το ίδιο είναι όπως και να το πούμε. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, ευκαιρίες να έχουμε για να πηγαίνουμε και να ευχόμαστε στις Βρυξέλλες και αλλού, να βγαίνουμε στα κανάλια, με ύφος υπεροπτικό και να δηλώνουμε ότι "δεν συζητούμε μείωση συντάξεων", ενώ την έχουμε υπογράψει, "ούτε σκέψη για μαζικές απολύσεις", ενώ αποτελούν ήδη ελληνική πραγματικότητα, και πλήθος άλλων ΔΕΝ, που έχουν γίνει, ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ!!!!!

Οι κυβερνήτες, η αντιπολίτευση και οι κομπάρσοι τους, "τα ξέρουν ΟΛΑ". Και ενδεχομένως να τα γνωρίζουν, αλλά οπωσδήποτε αυτά που επιλέγουν να εξαγγέλλουν προς τα έξω ανήκουν στο χώρο της πλήρους, όσο και επικίνδυνης άγνοιας (ηθελημένης ή μη;;;;).  Και με τις συνθήκες αυτές, είναι βέβαιο, πως αν αύριο γινόταν δημοψήφισμα με το ερώτημα "ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ", το αποτέλεσμα θα ήταν συντριπτικό υπέρ του ΕΥΡΩ"......για να μην "πεινάσουμε", να μην "πεθάνουμε από το κρύο και την έλλειψη φαρμάκων", να μην "κάνουμε πλούσιους όσους έχουν χρήματα έξω", "να μην "χάσουμε  την ιδιότητα του Ευρωπαίου, χωρίς το ΕΥΡΩ", να μη "γίνουμε οπισθοδρομικοί Βαλκάνιοι (αν, και αρκετοί από τους γείτονες μας έχουν ήδη ξεπεράσει)", "να μη μείνουμε χωρίς ευρωπαϊκή ομπρέλα για τα εθνικά μας θέματα (λες και έχουμε έστω και την ελάχιστη στήριξη των εταίρων μας, όσο οι Τούρκοι κάνουν τον περίπατό τους στις αυλές των σπιτιών των νησιών μας" κ.ο.κ., κ.ο.κ. (τα επιχειρήματα χωρίς βάση είναι αναρίθμητα).

Δεν θα επικαλεστώ σοβαρά επιχειρήματα υπέρ της επανόδου στο εθνικό νόμισμα, που γράφτηκαν στο διάστημα αυτών των κρίσιμων χρόνων από μένα ή και από πλήθος σοβαρών οικονομολόγων (φυσικά, μακροοικονομολόγων και όχι τραπεζιτών), Ελλήνων και ξένων, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να εισακουστούν από αυτούς που τα ξέρουν καλύτερα και έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ. Θα επικαλεστώ, μόνο, ένα βιβλίο που βρήκα εξαιρετικό, για την απλότητα, τη σαφήνεια, την ορθή σκέψη, τη σοβαρή ανάλυση και τις λύσεις που προτείνει με συνεχείς αναφορές στο ελληνικό δράμα: το τελευταίο βιβλίο του νομπελίστα Joseph Stiglitz, για το καταστρεπτικό ευρώ. Αυτός, μάλλον γνωρίζει καλύτερα από τα "παπαγαλάκια" των ΜΜΕ, και δυστυχώς όχι μόνο, το πού πάμε με τα μνημόνια, και πόσο η δραχμή εμφανίζεται ως η μοναδική μας ΛΥΣΗ.

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Θέμα: "Τι μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη Donald Trump" ( To κείμενο της ομιλίας της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, στην Πυρίκαυστη Ελλάδα- Πρόεδρος ο Γιώργος Καλεάδης: 3/12/2016 Καβάλα)



Θέμα: "Τι μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη Donald Trump"
( To κείμενο της ομιλίας της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη,  στην Πυρίκαυστη Ελλάδα- Πρόεδρος ο Γιώργος Καλεάδης: 3/12/2016 Καβάλα)

=======================================

Η ομιλία μου θα έχει ως σύντομη εισαγωγή το "Που βρισκόμαστε" και αν υπάρχουν ελπίδες πραγματικής εξόδου από την κρίση. Και στη συνέχεια το κύριο σώμα της ομιλίας μου θα επικεντρωθεί  στην προσπάθεια αποκάλυψης τυχόν ευνοϊκών σημείων, για μας, αν υπάρχουν, από την καθοδόν  μεταβολή της διεθνούς οικονομικής τάξης, μετά την εκλογή του Donald Trump.  


Εισαγωγή: Που βρισκόμαστε;
========================
Θα αρκεστώ σε σύντομες διαπιστώσεις των πρόσφατων εξελίξεων του ελληνικού δράματος, καθώς έχω μιλήσει και γράψει άπειρες φορές  στο παρελθόν, για όλα αυτά.

*Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι έχει παγιωθεί μια αβίωτη κατάσταση, που αποδεδειγμένα βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση, και που συνεχώς επιδεινώνεται. Παρότι αδιέξοδη  η αρρωστημένη  αυτή κατάσταση, ωστόσο   εκλαμβάνεται ως δεδομένη, ως μονοδρομική, και έτσι έχει  αποκλειστεί και δεν αναζητείται  άλλη λύση!

*Σε κάθε κομβικό σημείο του 3ου μνημονίου αρχίζουν ατελεύτητες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, επιστρατεύονται νέοι και ταλαντούχοι ειδικοί για τις συνομιλίες, κορυφώνεται η αγωνία, εξαγγέλλονται δήθεν "κόκκινες γραμμές", που δήθεν με τίποτε δεν πρόκειται να τις υπερβεί η ελληνική πλευρά, αλλά το τέλος είναι πάντοτε το ίδιο: οι όποιες "κόκκινες γραμμές" ποδοπατούνται, και η ελληνική πλευρά οριζοντιώνεται στις πιο απάνθρωπες, στις πιο ακραίες, στις πιο εγκληματικές απαιτήσεις των κατακτητών. Οι οποίοι, δεν κάνουν τελικά ούτε βήμα πίσω από τα όσα αρχικά απαιτούν την κάθε φορά. Οι δανειστές βαδίζουν με σχέδιο και  με σύστημα   ξεχαρβαλώνοντας την κάθε φορά ότι έχει εναπομείνει ακόμη όρθιο από την προηγούμενη λαίλαπα. Εντελώς, πρόσφατα, προκειμένου  η κυβέρνηση να διατηρήσει την αυταπάτη της "ελάφρυνσης του χρέους" δέχεται τη βαρβαρότητα των ομαδικών απολύσεων, που θα τροφοδοτήσουν ακόμη περισσότερο την ανεργία (μόνο για τις ΔΕΚΟ προβλέπονται γύρω στους 30.000 σε πρώτη φάση).  Δέχεται  ακόμη την περαιτέρω απάνθρωπη  μείωση των συντάξεων, δέχεται την ακόμη πιο παρανοϊκή πια αύξηση των φόρων. Τα  πρωτογενή πλεονάσματα για το 2017 που οι δανειστές απαιτούν να ανέρχονται σε 3,6 δισ. ευρώ είναι, κυριολεκτικά, αιμοσταγή Και δεν αντιλαμβάνεται ότι οι απαιτήσεις των δανειστών δεν έχουν πάτο..

* Παρόλα αυτά η κυβέρνηση εμφανίζεται αισιόδοξη, αναμένει μονίμως καλά νέα, τα οποία όμως ποτέ δεν έρχονται, και επιμένει να βλέπει χρώματα στο κατάμαυρο ελληνικό φόντο. Να, και μερικά από τα εντελώς πρόσφατα και άκρως  θλιβερά αποτελέσματα:

+ Μεταξύ του 2014-15 καταγράφεται επιπλέον πτώση του εισοδήματος των νοικοκυριών, κατά 5,5 δισ. ευρώ ή 4.5%, που οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσής τους, κατά 1.8% ή κατά 2.3 δισ. ευρώ, σε σύγκριση με το 2014. Να υπενθυμίσω ότι η κατανάλωση αποτελεί στην Ελλάδα τον αποφασιστικότερο μοχλό εξόδου από την κρίση και οικονομικής ανάκαμψης. Η ετήσια αυτή πτώση της ιδιωτικής κατανάλωσης, προστίθεται σε ήδη προηγούμενες    είναι πολύ σημαντική,  έτσι που να φαντάζουν εντελώς αφελείς και εξωπραγματικές οι κυβερνητικές  ελπίδες (και όχι μόνο, γιατί και ορισμένοι ξένοι δείχνουν να συμφωνούν)  για ανάπτυξη που  δήθεν έρχεται. Η ανάκαμψη δεν έρχεται αυτόματα. Χρειάζεται άνετη ρευστότητα που δεν υπάρχει και δεν προβλέπεται να υπάρξει στο μνημονιακό καθεστώς. Ο προϋπολογισμός του 2017,  είναι γιατί, αν και προβλέπει  αφαίμαξη από την οικονομία της τάξης των 6 δισ. Ευρώ, προσδοκά παρά ταύτα  αύξηση του ΑΕΠ κατά 4 δισ. Ευρώ. Μόνο θαυματοποιοί φθάνουν σε τέτοια αποτελέσματα. Αλλά, και  ο ΚΟΦΤΗΣ καραδοκεί πίσω από την πόρτα.

+Την ίδια τρομακτική εικόνα καταποντισμού προσφέρει και η αποταμίευση, που εμφανίζεται αρνητική κατά 7% μέσα στο εισόδημα των νοικοκυριών, και που επιδεινώνεται σε σχέση με το 2014, που ήταν -5%. Και εύλογα ερωτάται από που θα χρηματοδοτηθούν οι αναπτυξιακές επενδύσεις, που τόσο αβάσιμα προσδοκά η Κυβέρνηση; Αναπότρεπτη συνέπεια η συνέχιση μείωσης της επένδυσης, που από το 2010 έχει υποχωρήσει  κατά 62%.

+Η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να ανταποκριθεί στις ολοένα και πιο παράλογες απαιτήσεις των δανειστών, καταφεύγει στην επιβολή ολοένα αγριότερης   φοροκαταιγίδας. Ωστόσο, εκτός  από το ότι αυτή η υπερβολική φορολόγηση  εντείνει την  ύφεση και απομακρύνει την ανάπτυξη, προκαλεί επιπλέον και μείωση των  κρατικών εσόδων αντί της  αύξησης, που προφανώς επιδιώκεται. Πράγματι, τα κρατικά έσοδα εμφανίζουν μείωση της τάξης των 9 δισ. ευρώ από το 2010 ως σήμερα εξαιτίας του φαύλου κύκλου ύφεσης και λιτότητας. Ταυτόχρονα, εξαιτίας  της αποτυχημένης αυτής πολιτικής δεν μειώνεται ούτε το δημόσιο χρέος. Όμως, οι αρμόδιοι εμμένουν στην εφαρμογή της ίδιας αναποτελεσματικής και καταστρεπτικής  πολιτικής, παρότι το συντριπτικά υψηλό ποσοστό των Ελλήνων αποφαίνεται ότι βρίσκεται προς λανθασμένη κατεύθυνση. Και επιτακτικά ερωτάται αν οι          ελληνικές κυβερνήσεις (όλες των τελευταίων 7 ετών) πιστεύουν ότι η πολιτική τους βρίσκεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Και αν όχι, γιατί δεν προσπαθούν να την αλλάξουν;

+Πρόσφατη έκθεση του CEDEFOP διαπιστώνει ότι οι απόφοιτοι των ελληνικών Πανεπιστημίων υστερούν σε δεξιότητες, για την εξεύρεση απασχόλησης, σε σύγκριση με όλους τους αντίστοιχους της  Ευρώπης. Πρόκειται για την, μακρόχρονα, πιο δραματική διαπίστωση.

+Γενικό ξεπούλημα – ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΕΛΠΕ, Αεροδρόμιο μπαίνουν επισήμως στις αποκρατικοποιήσεις. Αυτή είναι η μεγαλύτερη και πιο μακροχρόνια καταστροφή.


Συμπέρασμα από την αρχή της κρίσης: η παραμονή στα μνημόνια (πάμε για 4ο και δεν θα είναι το τελευταίο) είναι καταστροφή, αλλά δυστυχώς η αλήθεια αυτή δεν γίνεται εδώ και 7 χρόνια κατανοητή.

Κάθε αναφορά στην αλλαγή αυτής της αδιέξοδης επτάχρονης πολιτικής φέρνει πανικό. Αλλά, αντιθέτως, δεν φέρνει πανικό η παραμονή στην ίδια κατάσταση, που οδηγεί στην εξαφάνισή μας.

Περνώ τώρα στο κύριο σώμα της αποψινής μου ομιλίας, που είναι η διερεύνηση των θετικών  ή αρνητικών αλλαγών, που μπορούμε λογικά να προσδοκούμε μετά την εκλογή του Donald Trump ως πλανητάρχη. Να υπογραμμίσω, προκαταρκτικά, το γεγονός, ότι τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ, αλλά και στον κόσμο, δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τη νίκη του Donald Trump, όπως άλλωστε και το ΒRΕΧΙΤ. Που σημαίνει ότι τα σύγχρονα  ΜΜΕ είναι ανίκανα να ερμηνεύσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες των πολιτών

Να πω καταρχήν δυό λόγια για τον τρόπο με τον οποίον αντιμετώπισαν τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ, αλλά και στον κόσμο, αυτή την προεκλογική εκστρατεία των δύο υποψηφίων.

+Δεν ήμουν ούτε υπέρ  της Hillary Clinton, αλλά ούτε και υπέρ του Donald Trump.  Όπως όχι μόνον οι  Αμερικάνοι, αλλά και οι πολίτες του κόσμου, θα επιθυμούσα γενικώς ανώτερης στάθμης υποψήφιους. Ωστόσο, πριν προσπαθήσω να καταγράψω τις πιθανές  μεταβολές της κατάστασής μας, με το νέο πλανητάρχη, να κάνω μια παρατήρηση, ότι δηλαδή  κατά τη γνώμη μου, κάθε άλλο παρά δημοκρατική ήταν στις ΗΠΑ η προεκλογική συμπεριφορά των ΜΜΕ. Θέλω να πω ότι, σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ της Hillary Clinton, γελοιοποιώντας και κατατροπώντας τον Donald Trump. Προσπαθώντας έτσι να επιβάλλουν τις δικές τους προτιμήσεις, τις δικές τους επιλογές και τη δική τους κρίση στους ψηφοφόρους. Εξυπηρετώντας, έτσι συμφέροντα, που ενδεχομένως, ήταν αντίθετα από τα συμφέροντα των ψηφοφόρων. Προκαταλαμβάνοντας, έτσι, την ψήφο των πολιτών. Ανεξαρτήτως του ότι δεν επέτυχαν τους στόχους τους,  αυτό που θέλω να υπογραμμίσω είναι ότι δεν είναι αυτός ο ρόλος των ΜΜΕ, που αντιθέτως αναμένεται από αυτά  να προσφέρουν μια,  όσο γίνεται πιο αντικειμενική πληροφόρηση των πολιτών. Και να προσθέσω ότι  εκτός του ότι είναι ασυμβίβαστη μια τέτοια συμπεριφορά, με τη δημοκρατία, είναι επιπλέον και εξαιρετικά επικίνδυνη, δεδομένου ότι δεν συναντιέται μόνο στις ΗΠΑ, και δεν αναφέρεται  μόνο σε εκλογές πολιτικών, αλλά και σε πολλά άλλα κρίσιμα θέματα. Θα αναφερθώ σχετικά στην περίπτωση του πάντοτε επίκαιρου προβλήματος της πιθανής μετάβασής μας σε εθνικό νόμισμα. Είναι γεγονός ότι τα ελληνικά ΜΜΕ , και ίσως όχι τα μόνα, κατατρομοκρατούν, συστηματικά, τον ελληνικό λαό  για την περίπτωση της πιθανής έλευσής του, εξυπηρετώντας εμφανώς τα συμφέροντα των δανειστών, και φράζοντας ταυτόχρονα τη μοναδική έξοδο σωτηρίας της Ελλάδας, από την κόλαση των μνημονίων και της δουλείας.

+Η  δικαιολογία, που έμμεσα προβάλλεται για την απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά των ΜΜΕ είναι δήθεν η ανάγκη να παταχθεί ο "λαϊκισμός", για τον οποίον γίνεται πολύς λόγος τελευταίως.

Αλλά τι είναι λαϊκισμός; και ποιοι είναι οι παράγοντες, που τον ενισχύουν ή και που τον επιβάλουν στην εποχή μας; Να τονίσω, προκαταρκτικά, ότι το περιεχόμενο και οι συνιστώσες του λαϊκισμού δεν έχουν σχέση με τα υποστηριζόμενα από τα ΜΜΕ ή τους πολιτικούς, τα κάθε μορφής σχετικά υπονοούμενα, τις γελοιογραφίες κλπ., κλπ.

Ο ανερχόμενος τις ημέρες μας λαϊκισμός στρέφεται γενικώς εναντίον  του ελιτισμού, των παραδοσιακών πολιτικών και των κυρίαρχων θεσμών, με μια λέξη εναντίον της καθεστηκυίας τάξης. Ο λαϊκισμός επιδιώκει  να  εκπροσωπεί τον απλό πολίτη, που θεωρεί ότι λησμονήθηκε και ότι  προδόθηκε από  τους πολιτικούς του. Ο λαϊκισμός ισχυρίζεται ότι απηχεί τον άδολο πατριωτισμό. Οι οπαδοί του είναι οργισμένοι με τη συμπεριφορά των πολιτικών. Η ψήφος στο Donald Trump ερμηνεύεται ως η επιθυμία των ψηφοφόρων να αφήσουν πίσω τους το κακό πολιτικό παρελθόν.  Δεν ανταποκρίνεται, εξάλλου, στην πραγματικότητα η  επικρατούσα άποψη, ότι ο λαϊκισμός έχει σχέση με το φασισμό,  αλλά μπορεί να καταλήξει εκεί μέσω ενός υπερβολικού εθνικισμού.

 Σε πείσμα του υποτιμητικού τρόπου, με τον οποίον αντιμετωπίζεται ο λαϊκισμός και τα λαϊκίστικα πολιτικά κόμματα  στην Ευρώπη, αυτά έχουν διπλασιάσει την δύναμή τους, από το 1960 ως σήμερα, και ήδη στην Ευρώπη ο δεξιός  κομματικός λαϊκισμός έχει αυξήσει τις έδρες του, κατά μέσο όρο, κατά 13.7%, και ο αριστερός κομματικός λαϊκισμός, αντίστοιχα, κατά 11.5%. Και εύλογα αναμένεται ότι τα κόμματα αυτά θα πολλαπλασιαστούν και θα επικρατήσουν στην Ευρώπη. Ετοιμάζονται στη Γαλλία και στην Αυστρία και αποτελούν, ήδη πραγματικότητα, στην Ουγγαρία, στη Τσεχία, στην Πολωνία, στη Σλοβακία.

Η άνοδος, λοιπόν, του  λαϊκισμού αποτελεί πραγματικότητα, και συνεπώς αντί να τον κατακεραυνώνουμε, θα είναι πιο χρήσιμο να εξετάσουμε πρώτον, τους λόγους, που τον έφεραν στην επιφάνεια και που με την εκλογή του Donald Trump γιγαντώνεται, και δεύτερον τις κυρίαρχες επιλογές και κατευθύνσεις του.

 Οι αιτίες της ανόδου του λαϊκισμού
=============================
Ως γενικότερη αιτία της ανόδου του λαϊκισμού, που συνοψίζει τις επί μέρους, είναι η αθέτηση των υποσχέσεων των παραδοσιακών πολιτικών προς τους πολίτες των επί μέρους εθνικών κρατών, σχετικά με τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Δεν ήταν ρόδινες οι εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης, που βρίσκεται στο επίκεντρο της οργής των λαϊκιστών,  αφού τελικά, οι νικητές  ήταν πολύ λίγοι, ενώ οι ηττημένοι πάρα πολλοί. Είναι, ακριβώς η οργή των ηττημένων της παγκοσμιοποίησης, που έφερε το λαϊκισμό, δηλαδή τη θέληση της μεταβολής, και που εξέλεξε τον Donald Trump, ως το νέο πλανητάρχη.

Αρκετά χρόνια πριν την εξάπλωση του λαϊκισμού   μια σειρά από ενδείξεις προειδοποιεί για το τέλος  της παγκοσμιοποίησης και για την είσοδο σε μια νέα διεθνή οικονομική τάξη, με χαρακτηριστικά όπως  "προστατευτισμός", "εθνικισμός", "κλειστά σύνορα", "σεβασμός στις παραδόσεις", "παρεμβατισμός", "αποπαγκοσμιοποίηση" κ.ά. Να προσθέσω ακόμη ότι περίπου κάθε 50-70 χρόνια ενδογενείς δυνάμεις του διεθνούς συστήματος οδηγούν σε εναλλαγή ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και στην αντιπαγκοσμιοποίηση.

Και ενώ η παγκοσμιοποίηση υπήρξε το αποτέλεσμα σοβαρής προετοιμασίας των ισχυρών της Γης, με κύριο στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών τους,  η αποπαγκοσμιοποίηση, αντιθέτως,  είναι το προϊόν της αντίδρασης των ασθενέστερων του πλανήτη, κυρίως αυτών που στερήθηκαν θέσεις εργασίας, εξαιτίας της απελευθέρωσης του διεθνούς εμπορίου ή υπέστησαν επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου εξαιτίας του ανταγωνισμού των μισθών τους, από τους μετανάστες/πρόσφυγες.

Η αλλαγή του διεθνούς σκηνικού, που τώρα προαλείφεται, μπορεί συλλήβδην να αποδοθεί στις ακρότητες, που σταδιακά ενσωματώθηκαν, στον τρόπο λειτουργίας της παγκοσμιοποίησης. Έτσι, βγήκαν στην επιφάνεια οι αρνητικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, αφήνοντας  πίσω τις όποιες  θετικές.  Έχω τον πειρασμό να αναφερθώ σε κάποιες διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στο βιβλίο μου, με τίτλο "Συνωμοτική Παγκοσμιοποίηση" που έκανε την πρώτη του έκδοση το 2001,  και από τότε είχε  και άλλες εκδόσεις και μεταφράστηκε  σε αρκετές γλώσσες. Και οι διαπιστώσεις μου αυτές επαληθεύτηκαν: Διαβάζω ένα απόσπασμα: "Το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργεί το νέο διεθνές καθεστώς αναβιώνει συνθήκες που επιτρέπουν την επικράτηση των νόμων της "ζούγκλας", νομιμοποιεί καταστάσεις πολυεπίπεδης εκμετάλλευσης, υποβαθμίζει τη σημασία των εθνικών συνόρων, εξαφανίζει τη στοιχειώδη ανθρώπινη αλληλεγγύη και υποθάλπει το έγκλημα σε όλες του τις μορφές. Ένα πλήθος παράλληλων εξελίξεων, χωρίς οργανική σύνδεση αναμεταξύ τους, συνηγορεί υπέρ της επαναφοράς των συνθηκών που επικρατούσαν στο Μεσαίωνα, στο σύνολο των εκφάνσεων της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής, και συναισθηματικής ζωής". Όταν γράφηκαν αυτές οι γραμμές, υπήρχε ένας γενικότερος ενθουσιασμός υπέρ της παγκοσμιοποίησης, και οι παραπάνω απόψεις μου αντιμετωπίστηκαν, γενικώς, ως μαύρο πρόβατο.

Η παγκοσμιοποίηση, δηλαδή η απελευθέρωση του διεθνούς εμπορίου  συνδυάστηκε και με άλλες πολιτικές, που  από κοινού προκάλεσαν τις καταστροφές. Πρόκειται συγκεκριμένα για:

* Την  εφαρμογή μιας ακραίας μορφής οικονομικού φιλελευθερισμού, που απορύθμισε πλήρως  τη λειτουργία των επί μέρους εθνικών οικονομιών, καθώς και της παγκόσμιας οικονομίας, εγκαθιστώντας την απόλυτη αναρχία, και ενθαρρύνοντας το οργανωμένο έγκλημα. Επανήλθε το δόγμα του 18ου αιώνα, με βάση το οποίο οι αγορές ρυθμίζονται από "αόρατο χέρι", είναι αλάνθαστες και συνεπώς δεν πρέπει το κράτος να παρεμβαίνει.

* Την έλευση, της αποβιομηχάνισης,  του μεταβιομηχανικού σταδίου, που οδήγησε στην υποχώρηση της πραγματικής οικονομίας  δίνοντας τη θέση της στην εικονική, δηλαδή σε αυτήν των χρηματιστηρίων. Η πρόοδος διαχωρίστηκε, έτσι, πλήρως από την ευημερία των λαών.

* Την επικράτηση ενός υπερκαπιταλισμού, ο οποίος περιόρισε την ισχύ των εθνικών κυβερνήσεων χάριν των αγορών και των πολυεθνικών και  περιόρισε επικίνδυνα  τη σημασία των εθνικών συνόρων, χάριν της δημιουργίας υπερεθνικών ενώσεων, που αποδυνάμωσαν τη δημοκρατία

*Τη συστηματική υποχώρηση του κράτους Πρόνοιας.

Έτσι τώρα, η παγκοσμιοποίηση αμφισβητείται  από παντού, δίνοντας τη θέση της σε  αποφάσεις κλεισίματος συνόρων . 

  Οι Συνέπειες της παγκοσμιοποίησης
==================================
Οι συνέπειες αυτού του συνονθυλεύματος, που είναι κυρίως αρνητικές και ελάχιστες θετικές διαπιστώνονται με γυμνό οφθαλμό, στο σύνολο των αποφασιστικών οικονομικών δεικτών. Ενδεικτικά, αναφέρω:

αα) Την, χωρίς προηγούμενο, ανισότητα  κατανομής του παγκόσμιου εθνικού πλούτου, έτσι που το 1% των πλουσιότερων κατοίκων της Γης να κατέχει το 45% του παγκόσμιου πλούτου, και 62 άνθρωποι να έχουν στην κατοχή τους το εισόδημα που αναλογεί στα 3,5 δισεκατομμύρια  των φτωχότερων κατοίκων της υφηλίου. Μετά το 2010 οι πλουσιότεροι επωφελούνται από την άνοδο των κερδών του κεφαλαίου ενώ οι πτωχότεροι υφίστανται την ανεργία και την υποχώρηση του κράτους πρόνοιας. Στην ανώμαλη αυτή κατάσταση συμβάλλει μεγάλος αριθμός παραγόντων, που συνόδευσαν την παγκοσμιοποίηση, όπως:
-η ανεξέλεγκτη μετακίνηση του κεφαλαίου από το ένα άκρο του πλανήτη στο άλλο, 
-το υπερδιπλάσιο φορολογικό βάρος επί  των εισοδημάτων των ιδιωτών, σε σχέση με αυτό  επί των επιχειρήσεων,
-η γενικευμένη εφαρμογή πολιτικής λιτότητας,
-η ανοχή ή τουλάχιστον η μη αποτελεσματική αντιμετώπιση των φορολογικών παράδεισων,
-η αποχή του κράτους από την εφαρμογή αναδιανεμητικών πολιτικών,
-οι υπόγειες διασυνδέσεις των πολιτικών με μεγάλες  επιχειρήσεις, αλλά βέβαια και η επιβράδυνση της ανάπτυξης στις προηγμένες οικονομίες.

Παρότι, μέχρι πρόσφατα, η ανισότητα κατανομής του πλούτου αντιμετωπίζονταν, ως  αναπότρεπτη, ως αποκλειστικά κοινωνικό και όχι οικονομικό πρόβλημα, αλλά συχνά και ως επιθυμητή εξέλιξη, επειδή αύξανε τις επενδύσεις και την απασχόληση, νεότερες έρευνες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Ειδικότερα, σε έκθεσή του το ΔΝΤ διαπιστώνει ότι όταν το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού αυξάνει  το εισόδημά του κατά 1%, ο ρυθμός ανάπτυξης μειώνεται κατά 0,08% την προσεχή πενταετία, ενώ αντιθέτως η αύξηση κατά 1% του εισοδήματος του φτωχότερου 20% του πληθυσμού αυξάνει την ανάπτυξη κατά 0,38% την προσεχή πενταετία. Ανάλογες είναι και οι διαπιστώσεις πρόσφατης έκθεσης του ΟΟΣΑ που υποστηρίζει ότι η ανερχόμενη ανισότητα κατά την περίοδο 1990-2010 είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ κατά 4,7%. Η μεγάλη, πάντως, χαμένη της παγκοσμιοποίησης είναι η μεσαία τάξη, που αποτελεί τη βάση της σταθερότητας και ομαλότητας κάθε κοινωνίας, και  που  έχει, ουσιαστικά,  διαλυθεί.

ββ) Η "εργασία", στα πλαίσια  της παγκοσμιοποίησης, αντιμετωπίστηκε περίπου ως  "μαύρο πρόβατο", και η ουσιαστική απουσία κρατικής παρέμβασης επιδείνωσε τη θέση της. Έτσι, καταγράφεται σημαντική και θεωρητικά  εντελώς "ανορθόδοξη" απώλεια του μεριδίου της εργασίας, προς όφελος του κεφαλαίου στο παγκόσμιο ΑΕΠ.

γγ)  Το μεταναστευτικό κύμα προς την Ευρώπη
Το  σοβαρότερο πρόβλημα που, τώρα διχάζει την Ευρώπη, είναι οι ανεξέλεγκτες ορδές των προσφύγων/μεταναστών, που φθάνουν  αδιάκοπα από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τη Νότια Ασία, μέσω της Μεσογείου. Αυτό το πρόβλημα  βρίσκεται στη ρίζα της δημιουργίας νέων πολιτικών κομμάτων τα οποία δεν είναι δυνατόν να εκληφθούν  ούτε ως ακραιφνώς δεξιά, αλλά ούτε ως ακραιφνώς αριστερά, διότι παίρνουν στοιχεία και από τις δύο τάσεις, και για αυτό θεωρούνται κόμματα-υβρίδια. Υποστηρίζεται ότι αυτά τα νέα πολιτικά κόμματα, που πληθαίνουν στην Ευρώπη, έχουν ουσιαστικά καταργήσει την παραδοσιακή διάκριση αριστεράς και δεξιάς, και στη θέση  της επέβαλαν μία άλλη: αυτήν των ανοικτών ή κλειστών συνόρων.  Το κύριο και κοινό χαρακτηριστικό των νέων υβριδικών κομμάτων είναι η σαφής προτίμησή τους υπέρ κλειστών συνόρων. Για τα έτη 2014, 2015 και 2016 εκτιμάται ότι οι αφίξεις  αυτές των μεταναστών ήταν γύρω στο ενάμιση εκατομμύριο. Σε πείσμα των σχετικών αρχών του Διεθνούς Δικαίου τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη καταφεύγουν σε μεθοδεύσεις κλεισίματος των συνόρων, επίσημες αλλά κυρίως ανεπίσημες και αρνούνται να δεχθούν πρόσφυγες. Και τούτο επειδή το ποσοστό των Ευρωπαίων που είναι αντίθετοι στην έλευση προσφύγων στο έδαφός τους είναι σημαντικό και  ανέρχεται σε  56%, αλλά όμως φθάνει στο 81% στην Τσεχία, στο  78% στη Λετονία και Σλοβακία, και στο 70% στη Λιθουανία. Έτσι, παρότι, η πλειονοψηφία των κρατών-μελών της ΕΕ ψήφισε τις προτάσεις του κ. Junker, περί της ανάγκης κατανομής των προσφύγων μεταξύ τους, ωστόσο στην πραγματικότητα, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ουδόλως  είχαν την  πρόθεση να τις  εκτελέσουν, αφήνοντας έκθετη τη χώρα μας.

δδ) Την τρομοκρατία. Να αναφέρω απλώς, τον τίτλο ενός βιβλίου μου, του 2004, που υπογραμμίζει ακριβώς τη σχέση παγκοσμιοποίησης και τρομοκρατίας: "Τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης:"Τρομοκρατία και Φασισμός"

Και τώρα να δούμε τι μπορεί να ελπίζει ή να περιμένει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη= πως μπορεί να περιορίσει τα παραπάνω δεινά;
=======================================
Εξυπακούεται  ότι τίποτε, ακόμη, δεν είναι σίγουρο και ότι  μόνο υποθέσεις, που βασίζονται στις εξαγγελίες του  κ. Trump, είναι δυνατές. Ωστόσο, σε οικονομία όπως η ελληνική, που κυριολεκτικά χαροπαλεύει, και που δε βλέπει φως από πουθενά, καθώς οι έννοιες της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς έχουν εγκαταλείψει την Ευρώπη, κάθε προοπτική αλλαγής είναι, καταρχήν καλοδεχούμενη.

α) Και αρχίζω με την παγκοσμιοποίηση, που όπως όλα δείχνουν, θα περιοριστεί, αφού ο νέος πλανητάρχης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έκανε περισσότερο κακό παρά καλό στις ΗΠΑ. Εμείς, στην Ελλάδα, κάνοντας έναν εμπεριστατωμένο απολογισμό των συν και πλην της παγκοσμιοποίησης, είναι βέβαιο ότι δεν θα   θρηνήσουμε για τον περιορισμό της  ή και για την ανατροπή της. Ο νέος πλανητάρχης αναγνώρισε, ακόμη, ότι ήταν λάθος η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ, κάτι που υποστήριξα και εγώ, και όχι μόνο,  από την αρχή.
 Τα συντρίμμια, στα οποία κατέληξε η πρόωρη και απροετοίμαστη είσοδός μας στην παγκοσμιοποίηση και στη μικρογραφία της την ΕΕ και Ευρωζώνη,  είναι υπεράνω  της όποιας αμφισβήτησης, και σύμφωνα με πληροφορίες την καταδίκασε, ήδη, και ο νέος πλανητάρχης

β)  Οι επί μέρους, εξάλλου,   πολιτικές, που φαίνεται ότι θα επιλέξει ο νέος πλανητάρχης, και που θα οδηγήσουν σε ένα νέο διεθνές καθεστώς,  αναπότρεπτα, θα επηρεάσουν  και την Ευρώπη.  Συνεπώς, μας ενδιαφέρουν άμεσα. Ποιες προβλέπεται να είναι αυτές:


* Στα θετικά των προβλεπόμενων αλλαγών, μετά την εκλογή του νέου πλανητάρχη, και για την Ελλάδα είναι και η δήλωσή του ότι δεν θα υπογράψει τη νέα συμφωνία εμπορίου και επενδύσεων μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης (TTIP) η οποία εμφανίζει πολλές σκοτεινές πλευρές, και έχει ήδη προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων, καθώς εκχωρεί στις πολυεθνικές περισσότερες εξουσίες από ότι στα κράτη-έθνη.

*Είναι πολύ σημαντική, αν βέβαια υλοποιηθεί η στάση του  νέου πλανητάρχη,  εναντίον της πολιτικής λιτότητας και, ταυτόχρονα, της μη αντιμετώπισης  του χρέους ως  υπ'αριθμόν 1 πρόβλημα της υφηλίου, καθώς και του πληθωρισμό, ως μη αναγκαστικά καταστρεπτική επιλογή.  Αυτό,  προκύπτει από τις εξαγγελίες του κ. Trump, σχετικά με τη διενέργεια εξαιρετικά σημαντικών δημοσίων επενδύσεων στις ΗΠΑ, 1 περίπου τρισ. δολαρίων, χωρίς να φοβάται τη διόγκωση του χρέους, που έτσι θα προκύψει, αλλά χωρίς να φοβάται ούτε τον πληθωρισμό. Εξάλλου, η δήλωση του νέου πλανητάρχη, για την πρόθεσή του να διενεργήσει σημαντικά δημόσια έργα δείχνει ακόμη ότι δεν  έχει αλλεργία με την ανάληψη δραστηριοτήτων από  το δημόσιο τομέα, όπως  συμβαίνει με τις απόψεις των  ακραίων φανατικών νεοφιλελεύθερων στην Ευρώπη.  Η εναντίωση αυτή του νέου πλανητάρχη στη λιτότητα ελπίζεται ότι θα επαναφέρει την ανάπτυξη, η οποία τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται αναιμική/υφεσιακή, σε σημείο ώστε να φέρει στο προσκήνιο αρνητικά επιτόκια, ακόμη και σκέψεις να ριχτούν δολάρια από ελικόπτερα στην Αμερική, για να αναζωογονηθεί η οικονομία. Για  ολόκληρο τον κόσμο, αλλά κυρίως και για την Ελλάδα, θα είναι σημαντικό επίτευγμα το τέλος αυτής της τόσο επικίνδυνης τρέλας, της υποχρεωτικής δηλαδή επιβολής της λιτότητας χωρίς ημερομηνία λήξης, καθώς  και με την προσπάθεια εξαφάνισης του δημόσιου τομέα.

* Το  προσφυγικό. Πρόκειται για εξαιρετικά  ευαίσθητο, όσο και βαθιά ανθρώπινο θέμα, έτσι που κρίνω δύσκολη τη διατύπωση απόλυτου συμπεράσματος. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν η μη  επίλυση  του τεράστιου αυτού προβλήματος, που  προκλήθηκε κυρίως από σειρά αναίτιων πολέμων και από κακούς χειρισμούς, να βαρύνει σε τόσο απαγορευτικά υψηλό ποσοστό τη χώρα μας, που ουδόλως ευθύνεται. Ενώ   η υπόλοιπη Ευρώπη υπεκφεύγει. Η τυχόν αποτελεσματική αντιμετώπισή αυτού του προβλήματος, όπως και της πάταξης του ισλαμικού κράτους  από το νέο πλανητάρχη, θα είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για την Ελλάδα.

* Ο Donald Trump τάχθηκε  κατά των μεγάλων πολυεθνικών και των ανεξέλεγκτων τραπεζών και δήλωσε ότι θα λάβει μέτρα εναντίον τους και κυρίως ότι θα επαναφέρει τον νόμο Glass-Steagall, που διαχώριζε τις εμπορικές από τις επενδυτικές τράπεζες και που η κατάργησή του ήταν πρόξενος μεγάλων ανωμαλιών.

*Ένα άλλο σημείο ενδιαφέρον των προγραμματικών εξαγγελιών του Donald Trump είναι και η δήλωσή του ότι δεν προτίθεται να  αναμιγνύεται και να παρεμβαίνει σε υποθέσεις άλλων κρατών. Ελπίζεται, έτσι, ότι τα κράτη-έθνη θα επανακτήσουν τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας που τους αφαίρεσε η παγκοσμιοποίηση, ότι θα περιοριστούν οι αναίτιες πολεμικές συρράξεις, που αποτελούν την κύρια αιτία  της αναζωπυρωμένης τρομοκρατίας, και ότι θα επιτραπεί επιτέλους, σε κάθε οικονομία, να αποφασίζει και να εφαρμόζει την οικονομική πολιτική, που εξυπηρετεί καλύτερα τις ιδιαιτερότητές της.

*Η νέα διεθνής οικονομική τάξη, που φαίνεται έτσι να διαμορφώνεται, με βάση τις δηλώσεις του Donald Trump, ανοίγει το δρόμο για τη διάλυση της ΕΕ, που βρίσκεται ήδη σε δεινή θέση. Αυτή η διάλυση, εφόσον συμβεί, θα δώσει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να απαγκιστρωθεί από μια δουλεία, που της απαγορεύει την ανάπτυξη και την μέσω αυτής αποπληρωμή του χρέους.

*Τέλος, η προσέγγιση των ΗΠΑ με τη Ρωσία του Poutin προβλέπεται να λειτουργήσει ως  σταθεροποιητικός  και ειρηνευτικός παράγοντας για τον πλανήτη. Το ίδιο και η αντιπάθειά του προς την ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας.

Μέσα από τις δηλώσεις του νέου πλανητάρχη, ασφαλώς  υπάρχουν κάποιες, που  προβάλλουν αρνητικές ή και απειλητικές για τον κόσμο και για τη χώρα μας, όπως, η εχθρότητα του Trump, για τις παρεμβάσεις στην κλιματολογική καταστροφή, για το ΝΑΤΟ, για την πιθανή αδιαφορία του για τις περιφερειακές συρράξεις, για τη μείωση των φόρων, που θα αυξήσει τις ανισότητες κ.ά.  Η πιο   επικίνδυνη, όμως, από αυτές  είναι η αβεβαιότητα για το τι τελικά θα υλοποιηθεί. Ωστόσο, για την Ελλάδα, που τα 7 τελευταία χρόνια ακολουθεί πορεία καταστροφής, κάθε αλλαγή είναι καλοδεχούμενη, επειδή μπορεί να υπόσχεται βελτίωση της κατάστασής της.