Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΠΙ ΤΑΠΗΤΟΣ Η ΥΠΟΘΕΣΗ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, 22.07.2017, Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (site www.delivanis.com)

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΠΙ ΤΑΠΗΤΟΣ Η ΥΠΟΘΕΣΗ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, 22.07.2017, Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (site www.delivanis.com)
================================================
Αργά ή γρήγορα, και σε πείσμα των τόσο μα τόσο αποκαλυπτικών στοιχείων, σχετικά με την "απεχθή" αυτή υπόθεση παρεμβάσεων, έξωθεν όσο και έσωθεν, προκειμένου να κουκουλωθεί τον τεραστίων διαστάσεων αυτό σκάνδαλο, η αλήθεια θα ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ.
           Έχω γράψει, σχετικά, άπειρες φορές για το σκάνδαλο αυτό του αιώνα, το οποίο φαίνεται να βρίσκεται στη ρίζα της καταστροφής του Έθνους μας, και απορώ πως δεν ξεσηκώθηκε ακόμη σύσσωμος ο ελληνικός λαός για να απαιτήσει διαλεύκανση-κάθαρση-δικαίωση.
          Γιατί, ναι, όσο και αν ίσως φαίνεται υπερβολική η πίστη, ωστόσο είναι πολύ πιθανόν  η αποκάλυψη ότι ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΑ-ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ οδηγήθηκε η χώρα μας στο ικρίωμα, θα είναι και η σωτηρία μας.
          Μετά και την πρόσφατη, ξέφρενη πια, μανιώδη  και απροκάλυπτη στήριξη του κ. Γεωργίου από τους....εταίρους μας, διαλύθηκαν και οι τελευταίες
αμφιβολίες (αν, βέβαια, εξακολουθούσαν να υπάρχουν σε κάποιους), για το πόσο αβυσσαλέα είναι η υπόθεση παραποίησης στατιστικών δεδομένων, για το πόσο πολλοί πολιτικοί και ίσως όχι μόνον πολιτικοί  εμπλέκονται με αυτήν, για το πόσο τρέμουν εντός και εκτός της Ελλάδας με αποκαλύψεις...
          Αλλά, ακριβώς, αυτές οι αποκαλύψεις θα μπορούσαν  να σώσουν την Ελλάδα, έστω και την ύστατη ώρα. Γιατί, αν έρθουν σε άπλετο φως οι διαπλοκές και συνωμοσίες, που χαλκεύτηκαν για να χαθεί η χώρα στην εξαθλίωση των μνημονίων, ποιοι θα είχαν ακόμη το θράσος να μας σέρνουν σε.....διαπραγματεύσεις, και να μας υποβάλλουν σε μαρτύρια, για όλους εκείνους τους λόγους που εξηγούν την αλλοίωση των πραγματικών στατιστικών δεδομένων, για όλους εκείνους τους λόγους που μας επέβαλαν τραγικά εσφαλμένα προγράμματα, για όλους εκείνους τους λόγους που το περίφημο πρόγραμμα  της δήθεν εξυγίανσης αύξησε το χρέος κατά 60% από την αρχή της κρίσης;;;;
          Και, βέβαια, με την υπόθεση αυτή Γεωργίου η σύγχυση που επικρατεί στη χώρα μας είναι πλήρης, είναι απαράδεκτη, είναι καταδικαστέα, και αποτελεί ΝΤΡΟΠΗ.
          Η αντιπολίτευση, αν και ορθά κατηγορεί την Κυβέρνηση ότι στρέφεται εναντίον της Δικαιοσύνης, στην υπόθεση Γεωργίου  ωστόσο σύσσωμη στρέφεται η ίδια εναντίον της, εφόσον, σε πείσμα της σωρείας κραυγαλέων ενδείξεων, πολλές από τις οποίες μπορούν κάλλιστα να εκληφθούν και ως αποδείξεις (σχετικά με  το έγκλημα που διαπράχθηκε με τα στατιστικά δεδομένα,  έτσι ώστε η Ελλάδα να είναι ΑΠΟΔΕΚΤΗ στις αγκάλες του ΔΝΤ)..... αυτή λοιπόν η αντιπολίτευση σύσσωμη "κρίνει" εμμέσως μεν διαφανώς δε,  ότι κακώς ο Άρειος Πάγος αναπέμπει την υπόθεση παραχάραξης να δικαστεί και πάλι...... προσπαθώντας να εφεύρει επιχειρήματα υπέρ του κ.Γεωργίου (που πως και που  να τα βρει;;;;), ισοπεδώνεται με τους δανειστές. Εμφανώς αυτοί οι τελευταίοι δεν διστάζουν να εκτίθενται, όπως  ανεπανόρθωτα εκτίθενται, προκειμένου να "σώσουν τον κ. Γεωργίου", όχι βέβαια επειδή τον αγαπούν!!!! αλλά για  να μην ανοίξει προς Θεού το στόμα του  και..... αποκαλύψει και ΕΠΙΣΗΜΑ ό,τι κάνει "νιάου στα κεραμίδια" ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ!!!! και από την πρώτη στιγμή (χάρη και στις αποκαλύψεις της ομ. καθηγήτριας Στατιστικής, κ. Ζωής Γεωργαντά). Ότι δηλαδή ο άνθρωπος, ο κ. Γεωργίου,  δεν αποφάσισε μόνος να προβεί στην εγκληματική αυτή παραχάραξη των στατιστικών δεδομένων, αλλά ΔΙΑΤΑΧΘΗΚΕ από τους εταίρους/δανειστές, που τώρα ΤΡΕΜΟΥΝ, και που δεν είναι υπερβολική η υπόθεση  ότι σε πείσμα αυτής της λυσσώδους προστασίας του κ. Γεωργίου, ενδεχομένως κινδυνεύει και  η ζωή του (κάτι, που θα έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε τρόπο, και ο μόνος θα ήταν η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ).
          Εντύπωση προκαλεί η πλήρης αποσιώπηση, από την πλευρά των υποστηρικτών του κ. Γεωργίου, εντός της ελληνικής επικράτειας, της  απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκτός του ότι απέρριψε την αγωγή του πρώην Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου εναντίον του Ερβέ Φαλτσιανί (πρώην στελέχους της HSBC), το συνταρακτικό  γεγονός είναι ότι ταυτόχρονα με την απόρριψη, η περί ης απόφαση  ΣΥΝΕΔΕΣΕ τη ΛΙΣΤΑ Lagarde ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ (όπως καταγράφεται στο κύριο άρθρο της έγκριτης εφημερίδας  "Εστία" της 17.07.2017).  ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ, όμως από τους πολιτικούς μας,  παρότι πρόκειται αναμφίβολα για  στοιχείο  καταλυτικής σημασίας για την άμυνα της μαρτυρικής Ελλάδας και για την πιθανή έναρξη αντίστροφης πορείας για τη σωτηρία της. ΟΥΔΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ::::
          ΜΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ  ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ;;;ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;;;;;;;;;;


Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Όταν το ΟΧΙ γίνεται ΝΑΙ και....σώζεται η Ελλάδα! (περί σχεδίου Β, και ....σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής για την τιμωρία των ενόχων).Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, 10.7,2017

Όταν το ΟΧΙ  γίνεται ΝΑΙ και....σώζεται η  Ελλάδα! (περί σχεδίου Β,  και ....σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής  για την τιμωρία των ενόχων)
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                    10.07.2017
===================================================

Οι, οπωσδήποτε, αδικαιολόγητα,  καθυστερημένες εκμυστηρεύσεις των δύο ξένων συμβούλων της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σχετικά με την ύπαρξη σχεδίου Β, στα πλαίσια του δημοψηφίσματος του 2015, προκάλεσαν  σωρεία αντιδράσεων. Αυτές, με επιείκεια χαρακτηρίζονται συλλήβδην  ως εξωπραγματικές. Μέσα από αυτές, αποδεικνύεται, περίτρανα και για πολλοστή δυστυχώς φορά, ότι στη χώρα μας έχει απολεστεί η όποιου βαθμού  δυνατότητα αντιμετώπισης των προβλημάτων μας, με βάση τη στοιχειώδη λογική και με γνώμονα  τα εκάστοτε δεδομένα της πραγματικότητας. Εκλαμβάνονται έτσι, συστηματικά, ως αδιάσειστες αποδείξεις,  υποθέσεις αβάσιμες, που φυσικά ουδέποτε επαληθεύθηκαν, αλλά  που, αντιθέτως, μεθοδεύτηκε η αποθάρρυνση της όποιας  σοβαρής και αντικειμενικής συζήτησης, γύρω από αυτές.  Με βάση  έωλες υποθέσεις, που ωστόσο  η πλειοψηφία των ΜΜΕ τις διαχειρίζεται ως απόλυτη αλήθεια, βλέπουν τη δημοσιότητα σωρεία συζητήσεων, που κατά περίπτωση κατηγορούν ή υπερασπίζονται  αποφάσεις και ενέργειες, διαμετρικά αντίθετες των ορθολογικών, προβαίνουν στην αποκάλυψη δήθεν σκανδάλων και επικαλούνται τη δήθεν αδήριτη ανάγκη   σύστασης εξεταστικών επιτροπών για την τιμωρία των ενόχων.
          Η τελευταία, προς το παρόν, περίπτωση ηθελημένης χάλκευσης των γεγονότων, αναφέρεται στις λεπτομέρειες ενός σχεδίου, που όπως φαίνεται είχε εκπονηθεί κατά την περίοδο που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος, προκειμένου να προετοιμάσει τις συνθήκες μιας ομαλής μετάβασης στις απαιτήσεις του ΟΧΙ. Αντιπαρέρχομαι κρίσεις, σχετικά με τη μέθοδο, που επιλέχτηκε για τη μετάβαση αυτή, και που όπως έγινε γνωστό, περιελάμβανε  την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος και τη διεξαγωγή ορισμένων συναλλαγών με τη χρήση κουπονιών, διότι το πρόβλημα  δεν είναι το πόσο καλή ή κακή ήταν. Αντιθέτως, το πρόβλημα όπως εμφανίζεται είναι, ότι κατά τους επικριτές του σχεδίου Β, αυτό δεν έπρεπε να υπάρξει, διότι συνιστά  εγκληματική πράξη και  θα οδηγούσε την Ελλάδα στην καταστροφή.
          Η άποψη αυτή απορρέει από ένα όργιο μετάλλαξης της πραγματικότητας. Συγκεκριμένα:
1. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ένα βροντερό ΟΧΙ. ΟΧΙ στα μνημόνια και στη λιτότητα. Πως, λοιπόν, (χωρίς την πραξικοπηματική μεταβολή αυτού του ΟΧΙ σε ΝΑΙ), θα μπορούσε να υλοποιηθεί η θέληση του 63% του ελληνικού λαού, αν δεν είχε προβλεφθεί ένα σχέδιο μετάβασης στη νέα αυτή κατάσταση, που ήταν ακριβώς το σχέδιο Β; Συνεπώς, εγκληματική θα ήταν η μη πρόβλεψη ενός σχεδίου Β, και όχι η εκπόνησή  του.
2. Είναι όντως εξοργιστικό το γεγονός ότι οι διάφορες αντιδράσεις εναντίον της ύπαρξης του σχεδίου Β, που υποδεικνύουν την ανάγκη, της δήθεν τιμωρίας των δήθεν ενόχων, αποδέχονται με τέτοια ασύγγνωστη άνεση, ως νόμιμο, το αποτέλεσμα της κατεξοχήν συνωμοτικής και αντιδημοκρατικής μεταβολής της βούλησης του ελληνικού λαού, εξαφανίζοντας από το προσκήνιο το εντελώς ξεκάθαρο  ΟΧΙ. Αυτό, ακριβώς, το ΟΧΙ που απαιτούσε, χωρίς την ελάχιστη αμφιβολία, την εκπόνηση ενός σχεδίου Β, προκειμένου να αποφευχθεί το χάος.   Και πως να μην ανατρέξει κανείς, για να φρεσκάρει τη μνήμη,  στην ανατριχιαστικού περιεχομένου συνομιλία  του Νίκου Χατζηνικολάου με το Βαγγέλη Μεϊμαράκη  στις 7.7.2016 στο REAL FM/Video; Σε αυτό, ξεδιπλώνονται αβίαστα οι συνωμοτικές  μεθοδεύσεις της συνταγματικής εκτροπής, που κατέληξαν να εμφανίσουν το ΟΧΙ ως  ΝΑΙ, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την σαφέστατα εκφρασθείσα βούληση του ελληνικού λαού. Μέχρι και οι εταίροι/δανειστές μας επιστρατεύθηκαν εκείνη τη νύκτα για να βοηθήσουν στην άνομη αυτή επιχείρηση.
3. Είναι σαφές ότι, αν κάποτε, αναζητηθούν οι ένοχοι του ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ,  για να  εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη νύκτα, και πως ακυρώθηκε  το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, με την επιβολή απόφασης  ολοκληρωτικού καθεστώτος, αυτοί σίγουρα δεν θα είναι οι συντάκτες του σχεδίου Β.
4.Το αποκορύφωμα, όμως,  του παραλογισμού είναι η προβολή σχετικού επιχειρήματος, που καταδικάζει, μεταξύ άλλων, την εκπόνηση του σχεδίου Β, "επειδή δεν ρωτήθηκε ο λαός, αλλά όλα έγιναν πίσω από την πλάτη του". Το επιχείρημα είναι σαθρό, αφού παραβλέπει ηθελημένα ότι στο ΟΧΙ περιλαμβάνεται σίγουρα και το GREXIT. Γιατί, πως θα ήταν δυνατόν, για την Ελλάδα, να παραμείνει στην Ευρωζώνη, ενώ θα είχε απεμπολήσει λιτότητα και μνημόνια; Και, επιπλέον, είναι και φαιδρό αυτό το επιχείρημα, διότι πως, πότε και που ρωτήθηκε ο ελληνικός λαός, αν συμφωνεί με  τα συνεχή απάνθρωπα μέτρα, που λαμβάνονται ερήμην του, και που προοδευτικά τον εξαθλιώνουν;
5. Ένας  τραγέλαφος, εξάλλου, αναδύεται από το γεγονός  ότι, μεταξύ άλλων, κατηγορείται ο Πρωθυπουργός επειδή  "γνώριζε για το σχέδιο Β"! Αναμφίβολα,  καλώς το γνώριζε, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα. Δηλαδή στο ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας   αδυνατεί  να  υπερασπιστεί το σχέδιο Β εφόσον, στην πορεία,  απαρνήθηκε το ΟΧΙ μετατρέποντάς το αυθαίρετα σε ΝΑΙ .
6.Τέλος, πως αλήθεια  να χαρακτηρίσει κανείς την ασύγγνωστη ελαφρότητα, με την οποία αποφαίνονται οι επικριτές του σχεδίου Β, για το ότι δήθεν αυτό το τελευταίο θα σήμαινε την καταστροφή της Ελλάδας....υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι  η καταστροφή  απεφεύχθη χάρη στη μετάλλαξη του ΟΧΙ σε ΝΑΙ!

Θα χαθούμε γιατί, τελικά,  μας λείπει το μέτρο, αλλά και ο κοινός νους.

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

ΤΑ ΔΥΟ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΑΠΟΙΚΙΑΣ ΤΗΣ ΕΕ: ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΤΑ ΔΥΟ ΣΕΝΑΡΙΑ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΗΣ  ΠΡΩΤΗΣ ΑΠΟΙΚΙΑΣ ΤΗΣ ΕΕ: ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                               

(δημοσιεύθηκε  στα "Επίκαιρα" στις 7.7.2017
=================================================
Το τέλος της δεύτερης αξιολόγησης επισημοποίησε την ιδιότητα της Ελλάδας, ως πρώτης αποικίας της ΕΕ. Μιας αποικίας, που σε σύγκριση με τις παλαιότερες, της εποχής της αποικιοκρατίας,  υπόκειται σε όρους  σκληρότερης μεταχείρισης, και της αναγνωρίζονται στενότερα, θα έλεγα  ανύπαρκτα, περιθώρια ελευθερίας και αυτονομίας στο οικονομικό πεδίο. Η δυσμενής αυτή διαφορά  είναι  συνέπεια των νέων  τεχνολογιών, που καθιστούν τώρα ευκολότερο τον κάθε μορφής έλεγχο, αλλά και της  επιβολής του  κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, που εξασφαλίζει στις σύγχρονες ευρωπαϊκές μητροπόλεις μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στην επίτευξη των στόχων τους. Όπως προκύπτει από τις πληροφορίες για τα διαμειφθέντα   στο τελευταίο Eurogroup, η ΕΕ με το ΔΝΤ είχαν στη διάθεσή τους  δύο σενάρια, αναφορικά με τους τρόπους χειρισμού  του ελληνικού χρέους, για την  περίοδο που καταρχάς  εκτείνεται,  ως το 2060. Δεν τελειώνει, όμως, εκεί, εφόσον  το χρέος, ceteris paribus, θα   είναι το 2060  πολύ εντονότερα  μη βιώσιμο, σε σύγκριση με τώρα.
          Το χρέος, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στο τελευταίο Eurogroup, αφαίρεσε,  από την Ελλάδα, και τα τελευταία ίχνη της ιδιότητας μέλους της ΕΕ-Ευρωζώνης,  καθώς η τύχη της για τα επόμενα 43 έτη, και στη συνέχεια για απροσδιόριστο βάθος χρόνου,  καθορίζεται πια μονομερώς από τους θεσμούς. Η ελληνική  παρουσία   στις συζητήσεις,  δεν περιλαμβάνει και τη  συμμετοχή της στις αποφάσεις.  Πράγματι, οι θεσμοί στο τελευταίο Eurogroup, έφεραν  προς συζήτηση και λήψη απόφασης δύο σενάρια, για την περίοδο 2023-2060.  Αυθαίρετα, όμως, και χωρίς εμφανή δικαιολόγηση, επέλεξαν  την υλοποίηση του πρώτου από αυτά.
           Το σενάριο, που προτιμήθηκε, και  που ορθώς χαρακτηρίστηκε ως μη σοβαρό  από το Institute Peterson, και όχι μόνο, βασίζεται σε υποθέσεις μη πραγματοποιήσιμες, που  ανάγονται σε "απλές ασκήσεις επί χάρτου".  Πρόκειται για  επιλογή, που  είναι απόρροια της απεγνωσμένης προσπάθειας συγκερασμού των  διαμετρικά αντίθετων απόψεων  της Κομισιόν και του ΔΝΤ. Παρότι η αποτυχία του σεναρίου θεωρείται βεβαία, ωστόσο και η απλή προσπάθεια  υλοποίησής του θα είναι για την Ελλάδα η  χαρακτηριστική  της βολή.
          Υπενθυμίζω, σχετικά, ότι ενώ από την αρχή της ελληνικής κρίσης η Κομισιόν, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, επέμενε ότι το χρέος είναι βιώσιμο, ξαφνικά,  στη δεύτερη αξιολόγηση, εμφανίστηκε ανήσυχη και έσπευσε  να προτείνει μέτρα, που δήθεν θα το καταστήσουν βιώσιμο. Πρόκειται για μέτρα, που παρότι ανήκουν θεωρητικά στην ευρεία κατηγορία της "ελάφρυνσης" του χρέους, όχι μόνο είναι εντελώς ανεπαρκή, αλλά επιπλέον δεν αναμένεται να έχουν  θετική επίπτωση στη βιωσιμότητά του.   Τα μέτρα που εισηγείται η Κομισιόν είναι η παράταση των ωριμάνσεων των ομολόγων,   και των περιόδων χάριτος για κεφάλαια και τόκους, καθώς και η επιστροφή των κερδών των κεντρικών τραπεζών από ελληνικά ομόλογα. Να προσθέσω και την έξοδο στις αγορές, με επιτόκιο όμως μεγαλύτερο από όσο το αντίστοιχο  των δανείων!
          Όπως και σε προηγούμενες αναλύσεις, σχετικά με την  κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, έτσι  και  στο τελευταίο Eurogroup, γίνεται διάκριση σε αισιόδοξο και απαισιόδοξο σενάριο. H βασική διαφορά ανάμεσά τους,  είναι ο ορισμός του ύψους του πρωτογενούς πλεονάσματος, που  στο καθένα από αυτά  συνεπάγεται   διαφορετικό  ρυθμό ανάπτυξης, καθώς και διαφορετικό ύψος χρηματοδοτικών αναγκών.  Το πρώτο σενάριο, που βαπτίζεται  ως αισιόδοξο, προβλέπει ότι το 2060 το χρέος θα είναι βιώσιμο και θα ισούται με  91,7% του τότε ΑΕΠ, ενώ οι χρηματοδοτικές του ανάγκες  θα κυμανθούν, επίσης,  μέσα σε ανεκτά όρια, της τάξης του  20,8% του ΑΕΠ. Καθώς, όμως, το κούρεμα του χρέους, η είσοδος της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση, αλλά και η υιοθέτηση ρήτρας ανάπτυξης έχουν, ουσιαστικά, παραπεμφθεί από το τελευταίο Eurogroup, στις καλένδες, η υλοποίηση  αυτού του βιώσιμου χρέους για το 2060 είναι εφικτή μόνον αν υποστηριχθεί, για ολόκληρη την περίοδο 2023-2060, από ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης ίσο με 3,3%, αλλά και από αιμοσταγές ετήσιο  πρωτογενές πλεόνασμα ίσο με 2,2% του ΑΕΠ. Το Ινστιτούτο Peterson υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, στην εξαιρετικά απαξιωτική κριτική του για αυτό το σενάριο, τη διαβεβαίωση ότι δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας, που να κατόρθωσε για τόσο μεγάλο διάστημα να έχει πρωτογενή πλεονάσματα του ύψους των 2,2%.
          Περνώντας στη συνέχεια στην  όντως,  ανεκδοτική  υπόθεση του σεναρίου, με βάση την οποία η ήδη καταστραμμένη και ρημαγμένη ελληνική οικονομία αναμένεται δήθεν να  επιτυγχάνει,  επί 37 συνεχή έτη, ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης, ίσο με 3.3%, παρότι στα επτά προηγούμενα χρόνια έχασε το 25% του ΑΕΠ της,  παρότι όλοι ανεξαιρέτως οι αναπτυξιακοί δείκτες καταποντίζονται, παρότι θα εξακολουθεί να εφαρμόζει αυστηρή συντηρητική πολιτική, και παρότι αυτή θα αιμορραγεί  με ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα 2,2%, εισερχόμαστε θριαμβευτικά   στον φανταστικό κόσμο των θαυμάτων!
          Τι βαθμός, αλήθεια,  σοβαρότητας μπορεί να αναγνωριστεί στις παραπάνω προβλέψεις, που  επιπλέον αναφέρονται σε  μια  τόσο μακρόχρονη και ταραγμένη περίοδο, στο διάστημα της οποίας τα πάντα μπορούν να συμβούν; Αν ακόμη ληφθεί υπόψη ότι, στο διάστημα των επτά τελευταίων ετών, όλες ανεξαιρέτως  οι ετήσιες προβλέψεις για την Ελλάδα, και όχι μόνο, χρειάστηκε να αναθεωρηθούν προς τα κάτω.  Αλλά, οι μακρόχρονες αυτές προβλέψεις  αεροβατούν  και για τον πρόσθετο λόγο ότι   δεν λαμβάνουν υπόψη τον πολύ  ορατό κίνδυνο, ειδικά για την ελληνική περίπτωση,  μιας διαρκούς ύφεσης, που θα ενταθεί  εξαιτίας  της πρόσφατης τάσης  ανόδου των επιτοκίων.
           Η όλη συζήτηση και  ενθάρρυνση θετικών αναμονών,   γύρω από το εμφανώς εξωπραγματικό αυτό   σενάριο, που ωστόσο υπογράφεται   από τους έμπειρους οικονομολόγους των θεσμών, αποτελεί την ατράνταχτη  απόδειξη του πλήρους  αδιέξοδου, και της  ολοκληρωτικής αποτυχίας, στην οποία έχει περιέλθει το δήθεν σταθεροποιητικό πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία επτά χρόνια.  Το  σενάριο αυτό που αγνοεί βασικές αρχές της οικονομικής ανάπτυξης, παρότι ευτύχησε να καταλήξει σε   συμφωνία στο τελευταίο Eurogroup, δεν είναι σε θέση να καταστήσει βιώσιμο το ελληνικό χρέος, που αντιθέτως παραμένει  "εξαιρετικά μη βιώσιμο", όπως ορθώς το χαρακτήρισε στην τελευταία του έκθεση, για την Ελλάδα, το ΔΝΤ. Επιπλέον, το σενάριο αυτό, αν και φέρει το ειδυλλιακό επίθετο του "αισιόδοξου", καταδικάζει ανεπιστρεπτί την Ελλάδα σε αποπνικτική λιτότητα και σε απύθμενη εντατικοποίηση της εξαθλίωσης,  αφαιρώντας της, επιπλέον,  οποιαδήποτε ελπίδα ανάκαμψης, έστω και μετά την πάροδο αυτής της μακράς περιόδου. Θα ανέμενε, συνεπώς, κανείς από την αξιωματική αντιπολίτευση, την απόλυτη καταδίκη αυτού του σεναρίου, που  το   μοναδικό  βέβαιο αποτέλεσμά του θα είναι και πάλι, η προσπάθεια καθησυχασμού του λαού με  ψευδείς υποσχέσεις, απλώς για να κερδηθεί χρόνος. Δυστυχώς, όμως, η μοναδική αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο εξαμβλωματικό αυτό σενάριο ήταν και πάλι  η κουραστική, πια, επανάληψη του δήθεν σωτήριου μέτρου για την Ελλάδα:  αυτό της μείωσης των φόρων. Για να μας υπενθυμίσει για ακόμη μια φορά ότι η λύση  θα πρέπει να αναζητηθεί, αλλού και όχι στις εκλογές, που με ασήμαντες παραλλαγές θα διαιωνίσουν το ελληνικό δράμα.  
          Το δεύτερο σενάριο, που εμφανίστηκε στο τελευταίο Eurogroup, χαρακτηρίζεται  ως  "απαισιόδοξο".  Και παρότι βασίζεται σε αρκετά αληθοφανείς υποθέσεις, απορρίφθηκε ωστόσο, καθώς  υπογραμμίζει τη μόνιμη και διαχρονικά αξεπέραστη  ιδιότητα του ελληνικού χρέους,  της μη βιωσιμότητας. Και τούτο, επειδή   η τυχόν παραδοχή του  δεύτερου σεναρίου θα απέκλειε το ΔΝΤ, από το χώρο διαχείρισης του ελληνικού χρέους. Οι θεσμοί καλλιεργούν  αφηγήματα ωραιοποίησης της ελληνικής πραγματικότητας, τα οποία φυσικά αποκλείεται να  πιστεύουν. Τα επιβάλλουν ωστόσο με ασύγγνωστη ελαφρότητα στην άμοιρη Ελλάδα, προκειμένου να επιλύσουν τα δικά τους αδιέξοδα,  αδιαφορώντας  πολυτελώς, αν έτσι  την καταστρέφουν ολοσχερώς. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για νοοτροπία που δεν διαφέρει από την αντίστοιχη  των παλαιών μητροπόλεων, απέναντι  στις τότε αποικίες τους.
          Το απορριπτέο, από τους θεσμούς, απαισιόδοξο  σενάριο, το οποίο ωστόσο, εκτός από το ρυθμό ανάπτυξης, που είναι εξωπραγματικός, περιέχει  τις πιθανότερες εξελίξεις για την Ελλάδα, προβλέπει ότι το χρέος της θα αναρριχηθεί, το 2060, στο 241,4% του ΑΕΠ, οι χρηματοδοτικές της ανάγκες θα υπερβούν κατά πολύ το επίπεδο που θεωρείται ανεκτό, από τους δανειστές, φθάνοντας  το 56,6% του ΑΕΠ, το ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα ολόκληρης της περιόδου, 2023-2060, δεν θα υπερβεί το 1,5% του ΑΕΠ, αλλά παρά ταύτα, στον ελληνικό αυτό κρανίου τόπο, ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης, ολόκληρης της περιόδου,  θα είναι  σταθερά ίσος με 2,7%!
                    Σίγουρα, αφηγήματα και μυθοπλασίες, που αναφέρονται σε  εξελίξεις μισού σχεδόν αιώνα, στερούνται ex ante σοβαρότητας και συνεπώς είναι ελεύθερα  να περιλαμβάνουν "λαγούς και πετραχήλια". Διότι,  ακόμη και όσοι θα είναι εν ζωή το 2060, αποκλείεται να θυμούνται τις προδιαγραφές αυτών των δύο σεναρίων. Ωστόσο, η τόσης έκτασης ανεδαφικότητά τους, θα έπρεπε  να δημιουργεί πανικό στην Ελλάδα, η οποία καταδικάζεται για διάστημα μισού περίπου αιώνα, στη χειρότερη  δυνατή αποικιοκρατική απομύζηση.