ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2014 ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΩΡΙΝΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 2.7.2015

  

ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2014 ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΩΡΙΝΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ   Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  2.7.2015

Σε σύντομο χρονικό διάστημα ζούμε και πάλι τις  ίδιες ακριβώς  αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, την ίδια  μετάλλαξη του αρχικού  ερωτήματος  του δημοψηφίσματος και των εκλογών, τους ίδιους  προσβλητικούς  εκβιασμούς έξωθεν, τις ίδιες υποδείξεις  για το τι μας «επιτρέπουν» οι δανειστές να ψηφίσουμε και τον ίδιο στόχο των «εταίρων» μας που είναι: ΟΧΙ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΣΙΠΡΑ, ΝΑΙ ΣΕ «ΦΥΤΕΥΤΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ». ΚΑΝΤΕ ΤΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ:


1) ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΒΙΑ ΚΑΙ ΝΟΘΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ
Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                    16.12.2014
===================================================================
Η νέα κρίση στην Ελλάδα εμφανίζει  πολλές σκοτεινές όσο και δυσνόητες, σε πρώτη προσέγγιση, πλευρές. Ένας ανεξέλεγκτος πανικός έχει καταλάβει Κυβέρνηση και δανειστές, με την προοπτική των επερχόμενων εκλογών και  είναι ξεκάθαρο ότι ενώνουν τις,  εντός και εκτός της χώρας,  δυνάμεις τους για να  τις αποτρέψουν με κάθε τρόπο. Ο κίνδυνος που πιστεύουν ότι τους απειλεί  φαίνεται ότι είναι τόσο τρομακτικός, ώστε να  δικαιολογεί την υιοθέτηση σειράς μεθοδεύσεων, που στρέφονται κάθετα εναντίον των ελεύθερων εκλογών, και της δημοκρατίας.  Πρόκειται για σκαιής μορφής παρεμβάσεις, που  η   ευρεία ερμηνεία  τους ισοδυναμεί με  κατάργηση των ελεύθερων εκλογών, κατατρομοκράτηση των Ελλήνων ψηφοφόρων, βίαιη μεταβολή των προτιμήσεών τους, όπως αυτές καταγράφονται στις συχνές δημοσκοπήσεις, και πάνω από όλα  δαιμονοποίηση  της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ώστε να παρεμποδιστεί η έλευσή της στην εξουσία. Επιχειρείται, δηλαδή, μια εκ των προτέρων βία και νοθεία  του εκλογικού αποτελέσματος, η οποία θα έπρεπε κανονικά να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, αρχίζοντας φυσικά από την Κυβέρνηση, αλλά και να προκαλέσει την παρέμβαση της Δικαιοσύνης. Η Κυβέρνηση, ωστόσο, όχι μόνο δεν φαίνεται να ενοχλείται από τις απαράδεκτες και άκρως ταπεινωτικές αυτές εξωτερικές παρεμβάσεις, που καταργούν κάθε ίχνος εθνικής ανεξαρτησίας από τη χώρα μας, αλλά αντιθέτως επικροτούν τις έξωθεν φωνές, που επιβάλλουν -και όχι βέβαια για πρώτη φορά-  «φυτευτούς κυβερνήτες». Με έκδηλη ικανοποίηση, που εξουθενώνει τον μέσο Έλληνα, οι δικοί μας αξιωματούχοι αναμασούν  και υπερκεράζουν  τις κρίσεις ντροπής των ξένων, αναφορικά με το   ποιους  μας δίνουν ή δεν μας δίνουν το δικαίωμα  να ψηφίζουμε, συνοψίζοντας  βέβαια, και απαραιτήτως,  ότι  έτσι και δεν υπακούσουμε «θα εξανεμιστούν  τα επιτεύγματα  των πέντε  και πλέον τελευταίων ετών». Αναζητώ  με απόγνωση  να ανακαλύψω αυτά τα «επιτεύγματα», μέσα στο απέραντο νεκροταφείο, στο οποίο έχει μεταβληθεί η Ελλάδα. Και, δυστυχώς, δεν τα βρίσκω, γιατί  απλά δεν υπάρχουν!  Είναι  βέβαια γνωστό ότι οι δανειστές μας επικαλούνται  συνεχώς την ανάγκη  «μεταρρυθμίσεων», χωρίς βέβαια και να προσδιορίζουν το περιεχόμενό τους, μας συγχαίρουν για όσες έχουμε πραγματοποιήσει, που όμως δεν είναι ποτέ αρκετές, και μας  ενθαρρύνουν για τη συνέχισή τους. Από την πλευρά τους, έχουν κάθε λόγο να χαίρονται που οι αναφερόμενες ως «μεταρρυθμίσεις» έχουν συντελεστεί, καθώς και να επιθυμούν την εμβάθυνσή τους. Πρόκειται για τις δραματικές μεταβολές, κυρίως στο χώρο της αγοράς εργασίας, που εξαθλίωσαν εντελώς ένα συντριπτικά μεγάλο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού. Σε οικονομία που έχασε το 30% του ΑΕΠ της, της οποίας το χρέος από 120% στο ΑΕΠ και άρα τότε βιώσιμο, έφθασε στο 177% αντίστοιχα, και φυσικά είναι μη βιώσιμο, της οποίας το εισόδημα επανήλθε στο επίπεδο του 1980, της οποίας  δουλοποιήθηκε και εξαθλιώθηκε το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων της και της οποίας καταστρέφεται με ταχείς ρυθμούς  η μεσαία της  τάξη, απαιτείται  απύθμενο θράσος για να προβάλει  κανείς δήθεν «επιτεύγματα».  Σε πείσμα αυτής της ζοφερής πραγματικότητας, ο Πρωθυπουργός πρόσφατα δήλωσε  ότι, ανάμεσα σε άλλα, θα πρέπει να αποφευχθούν οι εκλογές, για να μην ακυρωθούν οι «τολμηρές μεταρρυθμίσεις» και οπισθοδρομήσουμε. Αναφορικά με τη μακρά συζήτηση γύρω από τη  βιωσιμότητα ή μη του χρέους μας είναι γνωστό σε όσους έχουν έστω και στοιχειώδεις γνώσεις μακροοικονομίας ότι το δικό μας δεν είναι. Η διαπίστωση αυτή σημαίνει, ταυτόχρονα, ότι θα έχουμε κάποια μορφή μνημονίου εσαεί, εφόσον επίσημα έχει αποφασιστεί ότι θα παύσει ο έλεγχος αφού θα έχουμε ξεπληρώσει το 75% του χρέους.  Και ενώ το ΔΝΤ προ πολλού δήλωσε ότι το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο και θα πρέπει να κουρευτεί,  η ΕΕ αντιθέτως σιωπά εν προκειμένω και δεν αρνείται επίσημα το βιώσιμο του χρέους μας, όταν συχνά το επικαλείται η Κυβέρνησή μας. Πως εξηγείται; Απλώς, η ΕΕ δεν επιθυμεί να επιβαρυνθεί με τις συνέπειες της αντιμετώπισής του. Και, φυσικά, είναι βολικό από πολλές απόψεις να είναι η Ελλάδα, με το σύνολο των όσων διαθέτει και με τα όσα αναμένονται, υπό πλήρη ξένο  έλεγχο. Οι οικονομολόγοι, ωστόσο,  πέριξ ή εντός της Κυβέρνησης θα έπρεπε να φροντίσουν για τη στοιχειώδη σοβαρότητα των επίσημων κυβερνητικών εξαγγελιών, γύρω από τη φύση του χρέους, για να μην αποτελούμε αντικείμενο χλευασμού στο εξωτερικό. Πράγματι, υπάρχουν σαφείς και αυστηροί κανόνες γύρω από το χρέος, που δεν επιτρέπουν συνεπώς να βαπτίζεται, κατά βούληση, βιώσιμο ενόσω είναι απελπιστικά και τελεσίδικα μη βιώσιμο. Και, επιπλέον, είναι αστείο να χαρακτηρίζονται ως μη….πατριώτες, εντός η εκτός του στρατοπέδου του Σύριζα, όσοι υποστηρίζουν  το αυταπόδεικτο, δηλαδή ότι χρέος που αντιπροσωπεύει 177% του ΑΕΠ δεν είναι βιώσιμο.

Αλλά, ας προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε αυτή την προχωρημένη σηψαιμική  κατάσταση, που εμφανίζεται ως  νέα κρίση και που προστίθεται  στο χρόνιο οικονομικό μας αδιέξοδο. Καταρχήν, είναι σαφές ότι Κυβέρνηση και δανειστές προσπαθούν, με νύχια και δόντια  να  αποφύγουν τις εκλογές. Κρίνω, λοιπόν, ανησυχητικό ότι πολλά  από  τα όσα υποστηρίζονται από τον Πρωθυπουργό και το επιτελείο του, όχι απλώς δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά επιπλέον είναι συχνά, εντελώς,  αντιφατικά και, ακόμη χειρότερα, στερούνται στοιχειώδους συνέχειας και συνέπειας.  Οι, κατά κανόνα, οργισμένες  κυβερνητικές  αντιδράσεις επικεντρώνονται στις εκλογές,  με το συχνό επιχείρημα ότι, όπως αποδεικνύουν οι σχετικές δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών «η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν θέλει εκλογές».  Η διαπίστωση αυτή είναι σωστή, αλλά ταυτόχρονα σωστή είναι και η διαπίστωση, που προκύπτει  από την ίδια πηγή, τις δημοσκοπήσεις, ότι. δηλαδή η συντριπτική πάντοτε πλειοψηφία του λαού δεν θέλει την παρούσα Κυβέρνηση.  Ως  ιδεώδες,  λοιπόν, για τους αξιωματούχους εντός και εκτός της Ελλάδας φαίνεται ότι θα ήταν η   αφαίρεση  του δικαιώματος  ψήφου από τους Έλληνες, για όσο τουλάχιστον χρόνο ο Σύριζα εμφανίζεται ως σίγουρος διάδοχος στην εξουσία. Εταίροι και Κυβέρνηση επιδίδονται  συστηματικά  στην κατατρομοκράτηση του ελληνικού λαού, περιγράφοντας ολόκληρο το 24ωρο με τα μελανότερα χρώματα, το τι μέλλει να συμβεί αν έρθει ο Σύριζα να κυβερνήσει:  θα αδειάσουν οι τράπεζες από καταθέσεις, θα τραπούν σε φυγή  οι πιθανοί επενδυτές, θα σταματήσει ο έξωθεν δανεισμός της χώρας και θα χρεοκοπήσουμε,  δεν θα υπάρχουν χρήματα για μισθούς και συντάξεις, δεν θα υπάρχει ρευστότητα στην οικονομία, θα επαναληφθεί ότι έγινε στην Κύπρο, θα κλείσουν οι τράπεζες και ο κόσμος θα πεινάσει,  θα μας πετάξουν από την ευρωζώνη με το γνωστόGrexit. Τη σκυτάλη της κατατρομοκράτησης των Ελλήνων παίρνουν, εκ περιτροπής, ο ένας μετά τον άλλο οι διάφοροι αρμόδιοι και αξιωματούχοι, εντός και εκτός της Ελλάδας, και από ότι φαίνεται  έχουν  κατανείμει μεταξύ τους την ύλη των διαγγελμάτων, ώστε να αποφεύγονται, κατά το δυνατόν, οι επικαλύψεις. Ενόψει της απαράδεκτης  αυτής  προσπάθειας μεταστροφής των  προτιμήσεων των πολιτών με απασχόλησε σοβαρά το ερώτημα του αν το διανοητικό επίπεδο  του λαού μας είναι, όντως,  τόσο αβυσσαλέα χαμηλό, ώστε να βρίσκουν εύφορο έδαφος αυτού του είδους οι πλύσεις εγκεφάλου, παρότι  τελικά  πολύ αφελείς και απλοϊκές. Και, φευ, φοβούμαι ότι  η απάντηση στην οποία τείνω να καταλήξω είναι ότι σε περίπτωση που οι  απειλές,  παρότι ανεδαφικές, επαναλαμβάνονται  ακατάπαυστα και, αν ταυτόχρονα, επιστρατεύονται και ξένοι αξιωματούχοι για να τις εκτοξεύουν στα ίδια μήκη και πλάτη, τότε ναι, είναι πιθανόν να  πιάνονται στη φάκα ακόμη και  «έξυπνα πουλιά».

Παρότι Κυβέρνηση και ξένα ευρωπαϊκά κέντρα συμπίπτουν στο ενδιαφέρον τους για την επιτυχία αυτής της άθλιας εκστρατείας εκβιασμών τρομοκράτησης και αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης στην Ελλάδα, δεν έχουν όμως τους ίδιους στόχους.    Η Κυβέρνηση, υιοθετεί τις αντιδημοκρατικές αυτές μεθοδεύσεις απλώς και μόνο για να μη χάσει την εξουσία, ενώ το γέρας της νίκης για τους εταίρους μας είναι η αρπαγή ολόκληρης της Ελλάδας.   

Η  παραπάνω, όμως, λογική αλληλουχία φαίνεται να  διακόπτεται από ένα ερώτημα, που είναι δύσκολο να απαντηθεί, και που είναι το ακόλουθο:   Μα, αφού η επιθυμία και των εντός και των εκτός της Ελλάδας είναι ο εξοστρακισμός των εκλογών, γιατί τις προκάλεσαν;  Παρότι, ενδεχομένως αποτελεί λεπτομέρεια που χάνεται στο συρφετό της νέας κρίσης, ωστόσο η πραγματικότητα είναι πως οι εκλογές δεν προέκυψαν από ενέργειες του Σύριζα, αλλά από ξαφνική και φαινομενικά τουλάχιστον αδικαιολόγητη  ρήξη  Κυβέρνησης και Τρόικας. Αδικαιολόγητη, με την έννοια ότι  οι σχέσεις Κυβέρνησης και  Τρόικας ήταν απολύτως αρμονικές για όλο αυτό το τραγικό  για την Ελλάδα διάστημα των πέντε ετών, καθώς το σύνολο των απάνθρωπων και βάρβαρων εμπνεύσεων των δανειστών αποτελούσε αδιαπραγμάτευτη διαταγή για τους δικούς μας αρμόδιους.  Η ρήξη,  αν και   βελούδινη, όπως   αποδείχθηκε,   έφερνε  στο βάθος της εκλογές.  Η αιτία διακοπής της  ειδυλλιακής συμβίωσης Κυβέρνησης και Τρόικας ήταν τα νέα,  αγριότερα και πιο οδυνηρά μέτρα  σε σύγκριση με όλα τα προηγούμενα, που  αιφνιδιαστικά  αποφάσισαν να ενεργοποιήσουν οι δανειστές. Η Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι  θα της είναι αδύνατον  να περάσει από τη Βουλή αυτά τα νέα αιμοσταγή μέτρα. Ιδιαίτερα, και επειδή η Κυβέρνηση είχε αναγγείλει πολλές φορές το δήθεν  τέλος οδυνηρών μέτρων και μνημονίων,  και είχε υποσχεθεί ελαφρύνσεις, που τώρα  υποχρεώνεται  να πάρει πίσω.  Συγκεκριμένα,   με τα νέα μέτρα, όπως αυτά εμφανίζονται στην έκθεση που στάλθηκε στα εθνικά κοινοβούλια των κρατών-μελών της Ευρωζώνης,  οι δανειστές  απαιτούν  από την Ελλάδα φρένο στην έκδοση νέων συντάξεων, πρόσθετες περικοπές στις δαπάνες υγείας,   εσωτερικό δανεισμό του Δημοσίου από ΔΕΚΟ και τράπεζες και πρόσθετα μέτρα 1,8 δις ευρώ για το 2015. Παρότι είναι  εμφανές ότι τα μέτρα αυτά  θα  αποτελειώσουν την οικονομία και την κοινωνία, η Τρόικα, μακριά από ευαισθησίες, ακόμη και απέναντι στενών συνεργών της,  απαιτούσε  εκβιαστικά την άμεση λήψη αυτών των μέτρων. Να προσθέσω ότι το χειρότερο είναι ότι και τα νέα αυτά μέτρα θα αποδειχθούν το ίδιο τραγικά αναποτελεσματικά όπως και όλα τα προηγούμενα, αφού ακολουθούν την ίδια λανθασμένη συνταγή της στραγγαλιστικής λιτότητας. Έτσι,  κρίθηκε ότι  ο μόνος τρόπος για να περάσουν αυτά τα μέτρα ήταν οι πρόωρες εκλογές, αποκλειστικά ως απειλή, αφού θα έπρεπε με κάθε τρόπο να αποφευχθούν, χάρη στην εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.  Γι αυτό, ήταν απαραίτητη η υιοθέτηση πολύ δραστικών,  πολύ αδίστακτων μέσων, προφανώς, με τη φιλοσοφία ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».  Με τη λογική αυτή  επιστρατεύθηκε ακόμη  και ο πρόεδρος της Κομισιόν, προκειμένου ανερυθρίαστα να μας κάνει γνωστές    τις προτιμήσεις του, σχετικά με ποιά πρόσωπα επιθυμεί ο ίδιος να κυβερνήσουν την αποικία-Ελλάς. Και πρόσθεσε, έτσι απλά, ότι η επιθυμία του είναι να εξακολουθήσει να συναλλάσσεται με φίλους του και όχι με «ακροαριστερά  κόμματα»! Ακόμη και ο διοικητής της Τράπεζας Ελλάδας, και πρώην ΥΠΟΙΚ στρατολογήθηκε για να προβεί σε διάγγελμα καταστροφής, αν δεν εκλεγεί πρόεδρος Δημοκρατίας.

Η ποσότητα προσβολών και  εξευτελισμού, που δέχεται σε καθημερινή βάση ο ελληνικός  λαός είναι πια ασήκωτη, εφόσον του διαμηνύουν με όλα τα μέσα ότι αν ψηφίσει, με βάση τις προτιμήσεις του, θα είναι  καταστροφή, για την Ελλάδα. Και, γι αυτό δεν πρέπει να εκδηλώσει τις προτιμήσεις του, αλλά να δεχθεί αγογγύστως αυτές που θα του επιβληθούν, από όσους «γνωρίζουν καλύτερα του ιδίου» το δέον γενέσθαι. Αναλογίζομαι, με τρόμο, ότι αυτό το σύνδρομο κόπιας του Ναπολέοντα, που πρόσφατα αποδόθηκε στην κυρία  Μέρκελ, δεν είναι τελικά  και  η μοναδική αποδέκτης της.

Η εκλογή προέδρου Δημοκρατίας απαιτεί, όπως είναι γνωστό 180 θετικές ψήφους βουλευτών, οι οποίες δεν υπάρχουν, αλλά ασκούνται απερίγραπτες πιέσεις για να υπάρξουν. «Θα λογοδοτήσουν για τα εγκλήματά τους αν δεν ψηφίσουν....ακόμη και ενώπιον του Αγίου Πέτρου»  αφήνεται να εννοηθεί.

Η έκβαση του νέου αυτού ελληνικού δράματος είναι,  τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, αβέβαιη  παρότι φαίνεται εντελώς απίθανο, και σε πείσμα των εκβιαστικών πιέσεων, ότι δεν θα κατορθωθεί  η εκλογή  προέδρου. Ωστόσο, σκέπτομαι αυτές τις τελευταίες ημέρες,  ότι ο Σύριζα, ως αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και άλλα  κόμματα  της αντιπολίτευσης, όπως ενδεχομένως  το ΚΚΕ, η ΑΝΕΛ κλπ,     θα όφειλαν να προχωρήσουν σε πολύ αιχμηρή διεθνή καταγγελία,  προσκομίζοντας και  όλα τα συντριπτικά  αποδεικτικά  των τελευταίων αυτών,   απαράδεκτων και  άκρως αντιδημοκρατικών  συμβάντων. Θα μπορούσε μια τέτοιας μορφής καταγγελία, με τόσο απροκάλυπτο περιεχόμενο, να εξελιχθεί προς όφελος της Ελλάδας. Και  στη συνέχεια, θα ήταν πολύ εντυπωσιακό γεγονός, με πολλές παράλληλες θετικές συνέπειες, η απόφαση σύσσωμης της αντιπολίτευσης να μην παραστεί σε καμία από τις τρεις ψηφοφορίες για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, γιατί θεωρεί την όλη διαδικασία όχι μόνο φαρσοκωμωδία, αλλά και με πιθανές ποινικές προεκτάσεις.  Μια τέτοια ενέργεια θα λειτουργούσε, ενδεχομένως, ως αφύπνιση, για τους ευρωπαίους εταίρους μας, και θα τους βοηθούσε ίσως να   αναρωτηθούν πού, επιτέλους, οδηγείται με όλα αυτά  το ευρωπαϊκό όραμα, και τι πρέπει να πράξουν χωρίς χρονοτριβή, για να αποφευχθεί η οριστική  συντριβή του.  Διαφορετικά,  είμαι πεπεισμένη ότι η Ελλάδα, αν δεν ανακτήσει άμεσα το δικαίωμα αξιοπρεπούς μεταχείρισής της,  και εκ μέρους αυτών  που την κυβερνούν, αλλά και εκ μέρους των εταίρων/δανειστών της, δεν θα επιβιώσει. Είναι, λοιπόν τώρα η στιγμή για να  ενωθούμε όλοι, ανεξαρτήτως κομμάτων, και να βροντοφωνήσουμε ότι δεν είμαστε αποικία κανενός, και ότι θα αποπληρώσουμε το χρέος μας, όταν αυτό παύσει να είναι επαχθές και απεχθές. Απαιτώντας όμως  ανθρώπινους και όχι αιμοσταγείς όρους.


 


2) ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΠΕΣΑΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΤΩΝ «ΘΕΣΜΩΝ»
Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                  29.06.2015
========================================================
Το  ξέσπασμα του κ. Τσίπρα, με την ανακοίνωση της προσφυγής σε δημοψήφισμα,  ήρθε στην πραγματικότητα  με  καθυστέρηση, και  αφού είχε υποστεί με ιώβειο, πράγματι, υπομονή, επί  πέντε μήνες,   ολονύκτιες  διαβουλεύσεις, διαπραγματεύσεις σε διάφορα επίπεδα, συσκέψεις με πολλούς αρμόδιους, αλλά   πάνω από όλα ατέρμονες  συζητήσεις, που δεν κατέληγαν πουθενά. Ένα  θέατρο σκιών,  με αξιώσεις, και με  πρωταγωνιστές τους  «θεσμούς»,  μέσα από τις παραστάσεις του οποίου  έγινε από νωρίς ξεκάθαρο ότι το ζητούμενο δεν ήταν η κατάληξη σε  μια ανθρώπινη συμφωνία, που να ανακουφίζει τη μαρτυρική  Ελλάδα, αλλά η επίτευξη  κάποιων ανομολόγητων στόχων. Στόχων που δικαιώνουν, απολύτως,  τη διαπίστωση της εφημερίδας 
Le Monde σε άρθρο της πριν τρία περίπου χρόνια, στο οποίο αποφαίνεται ότι «την Ευρώπη κυβερνούν παιδαρέλια (des gamins)». Ωστόσο, οι Έλληνες διαπραγματευτές έκλεισαν τα μάτια και έσφιξαν την ψυχή, επί πέντε ολόκληρους, μήνες, πετώντας μεταξύ Αθηνών και ευρωπαϊκών πρωτευουσών,  και προσπαθώντας με κάθε τρόπο να απαλύνουν τις απάνθρωπες και παράλογες  απαιτήσεις των δανειστών.  Εξάλλου, η κυρίαρχη ενασχόλησή τους  στα ενδιάμεσα, ήταν η εναγώνια  αναζήτηση «ισοδύναμων», που να είναι λιγότερο τοξικά, λιγότερο υφεσιακά και λιγότερο θανατηφόρα από τα προτεινόμενα, αντίστοιχα, από τους «θεσμούς». Οι  δανειστές, από την πλευρά τους, εκπροσωπούμενοι από τους «θεσμούς», έδειχναν να διασκεδάζουν, σχεδιάζοντας  επί χάρτου   μέτρα με διαφορετικό κάθε φορά περίβλημα, τα οποία ωθούσαν σε από την αρχή  επανάληψη    ατέλειωτων συζητήσεων, διαφωνιών, επεξηγήσεων και  εκτιμήσεων, παρότι είχε φανεί ότι είχαν, ήδη, περατωθεί  σε προηγούμενο χρόνο. Μέτρα, όμως, πάντοτε  σκληρά,  τα οποία ηθελημένα   αγνοούσαν   το βάθεμα της ανθρωπιστικής κρίσης, που με ασύγγνωστη αδιαλλαξία επέλεγαν. Μέτρα, που οι εταίροι μας, επέμεναν να μας επιβάλλουν,  αδιαφορώντας πολυτελώς για το γεγονός   ότι  πίσω από την  αριθμολαγνεία  τους,  συσσωρεύονταν η πείνα, η ανεργία, οι ασθενείς χωρίς δυνατότητα περίθαλψης, οι  νεόπτωχοι και οι άστεγοι, οι αυτόχειρες, και τα αγέννητα δολοφονημένα παιδιά. Να αναφέρω ότι δεν χρειάζεται  να εκφέρω  γνώμη,   για το ποιός ευθύνεται  για την, χωρίς περιεχόμενο, ατέρμονη διαπραγμάτευση, αλλά και για τη διακοπή  της, δεδομένου ότι ο νομπελίστας Paul Krugman σε εντελώς πρόσφατο άρθρο του διαπιστώνει: «αν συμβεί Grexit, θα ευθύνονται οι δανειστές».  Και, όμως, παρότι όλοι παρακολουθήσαμε τις παράλογες και συνεχώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις των θεσμών, την αμετροέπειά τους, τα προσβλητικά τους υπονοούμενα προς την ελληνική Κυβέρνηση, υπάρχουν  ωστόσο αρκετοί ανάμεσά μας, που δεν κουράζονται  να επαναλαμβάνουν ότι «φταίνε οι Έλληνες διαπραγματευτές», απαλλάσσοντας, έτσι,  τους δανειστές των ευθυνών τους, προσχωρώντας έτσι στο στρατόπεδό τους.
       Ι. Το τελεσίγραφο των «εταίρων»
Το ίδιο αυτό  αδυσώπητο σκηνικό  επαναλαμβάνεται  ήδη επί  έξη χρόνια, με την επιβολή συνεχώς πρόσθετων μέτρων, σε οικονομία που διαχρονικά ρημάζεται, καταστρέφεται η παραγωγική της βάση, αδρανοποιούνται οι αναπτυξιακές της ροπές, και προβάλλονται ολοένα εντονότερα τα σημάδια ενός επερχόμενου θανάτου. Να τονίσω ότι το ποσοστό του 0.7%, που δήθεν διαπιστώνεται ως ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας για το 2014 είναι συγκυριακό και παντελώς αδύναμο να είχε διατηρηθεί. Κάτι, δηλαδή,  ανάλογο με τα lucidaintervalle διανοητικά καθυστερημένων ατόμων, που δεν είναι δυνατόν να έχουν διάρκεια. Και τούτο, επειδή κανείς άλλος αναπτυξιακός δείκτης, αν εξαιρεθεί ο τουρισμός, θα μπορούσε να ερμηνεύσει αυτό το  όντως «ξεκρέμαστο» και χωρίς δικαιολογημένη  βάση προσέλευσης ποσοστό. Αντιθέτως όλοι, ανεξαιρέτως, οι αποφασιστικοί αναπτυξιακοί  δείκτες  καταποντίζονται, και  εξηγούν τη συνεχιζόμενη  πτώση του ΑΕΠ, καθώς και την άνοδο χρέους και  ανεργίας. Έξη χρόνια θα έπρεπε, λογικά, να θεωρούνται υπεραρκετά, για να χαρακτηρίσουν ως λανθασμένο, αναποτελεσματικό, αλλά και εγκληματικό το  σχήμα σταθεροποίησης που επιβάλλουν οι «θεσμοί» στην Ελλάδα, καθώς και επιβαλλόμενη την άμεση εγκατάλειψή του. Αλλά, οι «θεσμοί», όχι μόνον αρνούνται πεισματικά να αναγνωρίσουν την πλήρη αποτυχία της  στραγγαλιστικής πολιτικής  λιτότητας, και να την αντικαταστήσουν με αναπτυξιακό υπόδειγμα, αλλά επιπλέον εντείνουν ακόμη περισσότερο τα μέτρα συρρίκνωσης, που προορίζονται για την Ελλάδα.
Τι θα όφειλε, λοιπόν, να πράξει ένας υπεύθυνος ηγέτης οικονομίας, που πνέει τα λοίσθια και  ενός λαού που βρίσκεται στα τελευταία σκαλιά της απόλυτης εξαθλίωσης; Να αποδεχθεί, άραγε, και  ακόμη μία συμφωνία ή ακόμη ένα πρόσθετο μνημόνιο, που χωρίς καμία, μα καμία απολύτως αμφιβολία, περιέχει μέτρα προς την ίδια παρανοϊκή κατεύθυνση, όπως  αυτήν των έξη προηγουμένων ετών,  ακόμη όμως αγριότερα, ακόμη πιο εγκληματικά, τα οποία  είναι σίγουρο ότι θα λειτουργήσουν ως χαριστική βολή λαού και οικονομίας; Ο  ηγέτης, δηλαδή,  μιας ήδη ρημαγμένης οικονομίας, θα πρέπει  να αποδεχθεί ρόλο δημίου, για το λαό του,  προκειμένου να «υπογραφεί πάση θυσία», με «οποιοδήποτε κόστος», και με «οποιοδήποτε περιεχόμενο» μια ΣΥΜΦΩΝΙΑ; Η τραγική αυτή κατάσταση, που αναφέρεται στην πατρίδα μου την Ελλάδα, μου φέρνει επιτακτικά στο νου ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, που ασχολείται με την περίπτωση  μαζικής παραγωγής παιδιών του σωλήνα, τα οποία έχουν ως  μοναδική αποστολή την προσφορά των  οργάνων του σώματός τους. Από τα 18 τους χρόνια υπόκεινται σε  επεμβάσεις αφαίρεσης οργάνων,  αρχικά αυτών χωρίς τα οποία μπορούν να εξακολουθήσουν να ζουν με πολλά βέβαια προβλήματα. Στο ενδιάμεσο από δύο επεμβάσεις περιθάλπονται οι ασθενείς και γίνεται προσπάθεια αναπτέρωσης του ηθικού τους, μέχρι την τελευταία στιγμή που υποχρεούνται να προσφέρουν ζωτικά όργανα, καρδιά, ήπαρ και να τελειώσουν.
  Κάποιοι, ανάμεσά μας, με εμφανώς φοβικές τάσεις που πλησιάζουν στην υστερία, συγχέουν το ΟΧΙ ή το ΝΑΙ  του προσεχούς δημοψηφίσματος, που αναφέρεται  σε μία, οικτρού    περιεχομένου συμφωνία, με το παντελώς άσχετο δίλημμα «μέσα ή έξω από την Ευρωζώνη». Η σύγχυση αυτή, ενδεχομένως ηθελημένη, ιδίως αν ληφθούν υπόψη και οι αλλεπάλληλοι εκβιασμοί των  «εταίρων» μας, καταλήγει σε απαράδεκτο και σε άκρως μη δημοκρατικό συμπέρασμα. Καταλήγει , δηλαδή, στο ότι  η τυφλή υποταγή της Ελλάδας σε οποιοδήποτε μέτρο, που της επιβάλλουν οι «θεσμοί», έστω και καταστρεπτικό, έστω και διαλυτικό των πάντων, αποτελείsine qua non προϋπόθεση παραμονής της στην Ευρωζώνη! Και αξίζει, βέβαια,  να υπενθυμίσω το πόσο παράλογο είναι το θεσμικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μας υποχρεώνουν να λειτουργούμε, δεδομένου ότι   η ιδιότητα μέλους της Ευρωζώνης είναι χωρίς επιστροφή, και η έξοδος/αποπομπή από αυτήν ουδόλως προβλέπεται. Αλλά, ωστόσο, μας απειλούν οι «εταίροι» μας σε καθημερινή βάση με GREXIT! Επιχειρούν να μας τρομοκρατήσουν. Έφθασαν μέχρι του απαράδεκτου σημείου να αρνηθούν πρόσθετη ρευστότητα, μέσω του ΕLΑ,  με αποτέλεσμα να αναγκαστεί η Κυβέρνηση να κλείσει τις τράπεζες!  Παρότι αναμενόμενο, είναι ωστόσο πολύ θλιβερό το γεγονός ότι  οι αξιωματούχοι της Ευρώπης έσπευσαν να οριζοντιωθούν με την ελληνική αντιπολίτευση, και να μεταβάλλουν αυθαίρετα το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος, που οπωσδήποτε είχε τεθεί με απόλυτη σαφήνεια από την ελληνική Κυβέρνηση. Και να υπενθυμίσω ότι η ίδια, ακριβώς, μετάλλαξη περιεχομένου σχεδιαζόμενου δημοψηφίσματος επιχειρήθηκε στις Κάννες το 2012 . Η κυρία Μέρκελ τότε το ήθελε ακριβώς όπως και τώρα, δηλαδή «μέσα ή έξω από το ευρώ», έχοντας έτσι κάποια ασφάλεια, που την υπόσχονταν η πενταετής εκστρατεία πανικού εναντίον της δραχμής. Και, ειλικρινά, διερωτώμαι με ποια ιδιότητα, με ποιο δικαίωμα επεμβαίνουν οι «εταίροι» για το ποιο θα είναι το περιεχόμενο στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε την προσεχή Κυριακή. Και πως, αλήθεια, τολμούν να επηρεάζουν τους Έλληνες για το τι θα ψηφίσουν. Να τους επηρεάζουν και να τους τρομοκρατούν.
  Δεν έκρυψαν οι «θεσμοί» τη δυσαρέσκειά τους, και πριν τις εκλογές, αλλά και μετά, για την Κυβέρνηση που επέλεξε ο ελληνικός λαός, διότι δεν είναι της αρεσκείας τους, και διότι πιστεύουν ότι δικαιούνται, με μια σειρά στοχευόμενων ενεργειών, να την ανατρέψουν! Άλλωστε, δεν θα είναι η πρώτη φορά που  επιχειρούν για την Ελλάδα «φυτευτό» κυβερνητικό σχήμα.
  Ας δούμε, όμως, που οδηγεί  ένα  υποθετικό ΝΑΙ στο καταδικαστικό για την επιβίωση της Ελλάδας και του λαού της τελεσίγραφο, που οι «θεσμοί» έδωσαν στην ελληνική Κυβέρνηση. Σημαίνει, καταρχήν,  την εφαρμογή μέτρων, που μέσω  πολλαπλών διόδων θα συρρικνώσει μισθούς και συντάξεις, κατά τουλάχιστον 17% επιπλέον των μειώσεων που έχουν ήδη απορροφήσει από την αρχή της κρίσης. Επιπλέον, το χρέος παραμένει μη βιώσιμο, εφόσον οι δανειστές δεν δέχονται συζήτηση για την εξεύρεση τρόπων ελάφρυνσής του, και ακόμη η ανάπτυξη, παρότι συνεχώς αναφέρεται, παραμένει ωστόσο όνειρο θερινής νυκτός εξαιτίας της έλλειψης άνετης ρευστότητας. Διερωτώμαι, αλήθεια, πως θα δικαιολογηθεί ο οποιοσδήποτε Έλληνας, στη συνείδησή του, αν τυχόν  αποφασίσει να ψηφίσει αυτήν την  γενοκτονική συμφωνία. Τέλος, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο, ότι αν έτσι αναλλοίωτα  παραμείνουν τα πράγματα, η υπογραφή αυτής της τραγικού περιεχομένου συμφωνίας ουδόλως θα δώσει λύση στο ελληνικό πρόβλημα, καθώς το υπέρογκο και μη βιώσιμο χρέος κυοφορεί  την ανάγκη αέναων συμφωνιών και μνημονίων, στο άμεσο και απώτερο μέλλον. 
    ΙΙ.Δημοψήφισμα
Επικίνδυνη και άκρως αντιδημοκρατική θα ήταν η τυχόν μονομερής κυβερνητική απόφαση, να          προχωρήσει σε ρήξη με τους δανειστές, και να απορρίψει το απαράδεκτο κείμενο της συμφωνίας, που της δόθηκε ως τελεσίγραφο. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό, εφόσον και η απόρριψη, αλλά και η αποδοχή του επισύρουν σοβαρές συνέπειες, τις οποίες θα υποστεί και στις δύο περιπτώσεις ο ελληνικός λαός. Να προσθέσω, ότι η μακρά περίοδος της οιονεί αυτής διαπραγμάτευσης, διανθίστηκε και από πλήθος προσβολών, περιφρονητικών σχολίων και αποκλεισμών, εκ μέρους των θεσμών, προς την εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό Κυβέρνηση,  σε  επίπεδο λεκτικό,  καθώς  και  σε επίπεδο ενεργειών. Και, βέβαια, να υπογραμμίσω  το αυταπόδεικτο.  Δηλαδή, ότι όλες αυτές οι προσβολές  έχουν ως άμεσο αποδέκτη  τον ελληνικό λαό, στο σύνολό του. Και αυτούς που ψήφισαν, αλλά και αυτούς που δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, διότι πρόκειται για την  ελληνική Κυβέρνηση. Το ΟΧΙ, συνεπώς,  του ελληνικού λαού, σε ένα πρόγραμμα που σίγουρα θα αποτελειώσει την Ελλάδα, και που ουδόλως σχετίζεται με το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας, εθνικής κυριαρχίας και θέμα καταδίκης εξωτερικών παρεμβάσεων. Το δημοψήφισμα είναι μια ευκαιρία  για να βροντοφωνήσουμε προς τους «εταίρους» μας, οι οποίοι διαχώρισαν  πλήρως  τη συμπεριφορά τους από τις ιδρυτικές αξίες και τις θεμελιώδεις υποσχέσεις  της ΕΕ, ότι δεν είμαστε υποτελείς κανενός, ότι δεν ανεχόμαστε να μας φέρονται ως πολίτες δευτέρας κατηγορίας, ότι ουδείς έχει δικαίωμα να μας ατενίζει αφ’ υψηλού, να μας υποδεικνύει ποιοι θα μας κυβερνούν, να μας εγχειρίζει τελεσίγραφα θανάτου, να μας κάνει «καψόνια» με την τραπεζική ρευστότητα, και να μας απειλεί με GREXIT. Το δημοψήφισμα είναι, ακόμη, ένα μέσο αφύπνισης των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, που βαυκαλίζονται ότι  «δεν είναι Ελλάδα», αλλά που τους αναμένει η ίδια μοίρα, αν αυτή η θλιβερή Ευρώπη δεν αλλάξει. Το ελληνικό ΟΧΙ, εξάλλου, της προσεχούς Κυριακής, πρέπει να είναι δυνατό και βροντερό, για να ενισχύσει την εθνική μας αξιοπρέπεια, που κουρελιάστηκε από την επονείδιστη συμπεριφορά της Ευρώπης απέναντί μας. Ένας λαός που σκύβει το κεφάλι, που αυτομαστιγώνεται και αποδέχεται ευθύνες που δεν τον βαρύνουν, που αισθάνεται μειονεκτικός απέναντι στους «εταίρους, που εκχωρεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα και πείθεται ότι δεν είναι σε θέση να κάνει οτιδήποτε, είναι ένας λαός χωρίς ελπίδα επιβίωσης, είναι ένα Έθνος που θα εξαφανιστεί. Οι «εταίροι» μας, εξυπηρετώντας ιδιοτελή, και όχι ευρωπαϊκά συμφέροντα, επιχειρούν να μας υποβιβάσουν και να μας υποβαθμίσουν. Εμείς, ωστόσο, πρέπει «να σταθούμε στα πόδια μας». Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο πιστεύω ότι είναι ξεκάθαρο, πως η ψήφος του ΟΧΙ της προσεχούς Κυριακής, δεν αναφέρεται σε  κάποιο πολιτικό κόμμα, δεν αναφέρεται  ούτε καν στην ελληνική Κυβέρνηση, γιατί είναι μόνο και ολοκληρωτικά  ελληνική ψήφος, είναι  ψήφος για την Ελλάδα, και εναντίον όλων εκείνων, που δεν είναι Έλληνες και που επιχειρούν να μας μειώσουν. 









ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2014 ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΩΡΙΝΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 2.7.2015 ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2014 ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΩΡΙΝΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ   Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  2.7.2015 Reviewed by Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη on Ιουλίου 02, 2015 Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια